Bir genç, eğitimini tamamladıktan sonra yurt dışında yaşamak ve çalışmak istediğini söylüyor.
Peki ilk tepki ne oluyor?
“Vatanını sevmiyor.”
“Bunca imkândan sonra nankörlük.”
“Gençler ülkesine sahip çıkmalı.”
Hatta bazen daha ağır bir söylem kullanılıyor: Vatan haini.
Peki gerçekten öyle mi?
Bir insanın başka bir ülkede yaşamak istemesi, doğduğu ülkeye olan sevgisini ortadan kaldırır mı?
Bence hayır.
Bir gencin yurt dışına gitmek istemesinin arkasında yalnızca para yok. Daha iyi bir eğitim, mesleğinde ilerleme, ekonomik bağımsızlık, daha güvenli ve öngörülebilir bir gelecek kurma isteği olabilir ve bunları istemek suç değildir.
Gençlere “Gitmeyin” demek kolay.
Asıl zor olan, “Sizi burada tutmak için ne yapıyoruz?” sorusunu sormak.
Çünkü gençlerin bavulunu suçlamak, o bavulun neden hazırlandığını anlamaktan çok daha kolay.
Bugün başarılı bir öğrencinin üniversiteyi bitirdikten sonra yurt dışındaki iş ilanlarına bakmasını yalnızca “vatan sevgisi eksikliği” olarak açıklamak, meseleyi fazlasıyla basitleştirmek olur.
Üstelik vatan sevgisi ile bir ülkede yaşamak arasında matematiksel bir denklem de yoktur.
“Gençler neden gidiyor?” demek yerine yalnızca “Neden kalmıyorlar?” diye kızıyoruz.
Bir ülkenin gençleri geleceklerini başka ülkelerde kurmayı hayal ediyorsa, onlara kızmadan önce ülkenin kendi geleceğini gençler için ne kadar cazip hale getirebildiğine bakmak gerekir.
Gençlere vatan sevgisi dersi vermek kolaydır.
Onlara hak ettikleri şartlarda yaşayabilecekleri bir gelecek sunmak ise çok daha zordur.
Kimse gençlere ülkesini terk etmeyi öğretmiyor.
Onlar yalnızca kendi hayatları hakkında karar vermeye çalışıyor.
Ve belki de en büyük yanılgımız, gitmek isteyen genci suçlamak.
Çünkü bazen mesele gencin ülkesini terk etmek istemesi değildir.
Mesele, ülkenin kendi gençlerine “Burada kalmaya değer” duygusunu verip verememesidir.
O halde gençlere tekrar tekrar “Neden gidiyorsun?” diye sormadan önce, biraz da şunu sormak gerekiyor:
Bu gençlerin kalması için ne yaptık?