Çocukken en sık duyduğum sorulardan biri şuydu: “Büyüyünce ne olacaksın?”
O zamanlar cevap kolaydı.
Doktor, öğretmen, polis, ...
Hayaller büyük, cevaplar netti.
Sonra büyüdük. Okullar bitti, diplomalar alındı, işe girildi. Fakat ilginç olan şu ki o çocukluk sorusu hiçbir zaman gerçekten hayatımızdan çıkmadı. Sadece şekil değiştirdi.
Bu kez kendimize sessizce sormaya başladık:
“Acaba gerçekten olmak istediğim kişi bu mu?”
Yetişkin olmak, her şeyi çözmüş olmak demek değilmiş. Aksine, bazen en büyük belirsizlikler tam da büyüdüğümüzde başlıyormuş.
İnsan yirmilerinin sonlarında, otuzlarında, kırklarında hatta ellilerinde bile yeni bir meslek hayal edebiliyor, başka bir şehirde yaşamak isteyebiliyor ya da bambaşka bir hayatın mümkün olup olmadığını sorgulayabiliyor.
Belki de “Büyüyünce ne olacağım?” sorusunun bir son kullanma tarihi yoktur.
Çünkü insan, yaşı kaç olursa olsun değişir, öğrenir ve yeniden kendini keşfeder.
Asıl büyümek, tek bir kimliğe sıkışıp kalmak değil; gerektiğinde yeniden başlamaya cesaret edebilmektir.
Bu yüzden bugün hâlâ “Acaba büyüyünce ne olsam?” diye düşünüyorsanız, bunun garip bir yanı yok. Belki de bu soru, hâlâ hayal kurabildiğinizin, kendinizi geliştirmek istediğinizin ve hayatın size sunacağı yeni ihtimallere açık olduğunuzun en güzel göstergesidir.
Demek ki büyümek, bütün cevaplara sahip olmak değil; yeni sorular sormaktan vazgeçmemekmiş.