Hiç vitrinin önünde durup "Bu sezon herkes neden aynı renkleri giyiyor?" diye düşündünüz mü? Ben çok düşündüm. Meğer bu uyum tesadüf değilmiş.
Moda denildiğinde hepimizin aklına ilk tasarımcılar gelir. Podyum onların, alkış onların. Ama asıl hikaye ışıklar yanmadan çok önce, sessiz bir masanın başında başlıyor. O masada trend araştırmacıları oturuyor. Ekonomiye, teknolojiye, insanların nasıl çalıştığına bakıp önümüzdeki birkaç yılın nasıl görüneceğini tahmin ediyorlar. Hatırlayın, herkes evden çalışmaya başlayınca rahat kumaşlar bir anda her yerde değil miydi? İşte bu yüzden.
Tasarımcılar da bu zeminin üstüne kendi dünyalarını kuruyor. Kimi bir müzik türünden, kimi eski bir dönemin silüetinden, kimi de yolda yürürken gözüne takılan bir binadan ilham alıyor.
Ama modanın en sevdiğim yanı, planın dışında kalan küçük anlar. Christian Louboutin'in kırmızı tabanları mesela. Bugün lüksün simgesi olan o kırmızı, bir strateji toplantısında değil, bir atölyede, tamamen kendiliğinden doğdu.
Louboutin, Pensée modelinin prototipine bakıyormuş. Ayakkabıyı beğenmiş ama siyah taban çok sıradan duruyormuş. Tam o sırada asistanının kırmızı oje sürdüğünü fark etmiş. Ojeyi alıp tabanı boyamış. Hepsi bu. Bugün milyonlarca insan o kırmızıyı uzaktan bile tanıyor.
Yani bir markayı marka yapan şey çoğu zaman büyük bir devrim değil, minicik bir dokunuş. Moda da tek bir yerden çıkmıyor. Ekonomi, teknoloji, müzik, mimari, hatta bir asistanın tırnağındaki oje, hepsi bir araya gelip trendi oluşturuyor.
Bir dahaki sefere vitrine bakarken şunu düşünün: Karşınızdaki sadece bir kıyafet değil, birçok hikayenin buluştuğu bir nokta.
