Bir süredir düşünüyorum. İlla kendimizi göstermemiz mi gerekiyor? Bir şeyleri başardığımızı, mutlu olduğumuzu, sevildiğimizi, iyi bir hayat yaşadığımızı sürekli birilerine kanıtlamak zorunda mıyız?
Ne zaman bu kadar görünür olma ihtiyacı duymaya başladık?
Eskiden bir şeyi başarmak insana yeterdi. Şimdi başarıyı duyurmadığımızda sanki hiç yaşanmamış gibi hissediyoruz. Bir yere gidiyoruz, fotoğrafını çekiyoruz. Güzel bir an yaşıyoruz, paylaşmak istiyoruz. Bir şey satın alıyoruz, başkalarının da görmesini bekliyoruz.
Elbette paylaşmakta yanlış bir şey yok. İnsan sevincini de başarısını da başkalarıyla paylaşabilir. Ancak burada ince bir çizgi var: Bir şeyi istediğimiz için mi yapıyoruz, yoksa başkaları görsün diye mi?
Asıl mesele biraz da burada başlıyor.
Bugün insanların yalnızca başarılı olması yetmiyor, başarılı görünmesi de bekleniyor. Mutlu olmak yetmiyor, mutlu olduğunu göstermek gerekiyor. İyi bir ilişki yaşamak yetmiyor, o ilişkinin ne kadar güzel olduğunu başkalarına da anlatmak gerekiyor.
Peki, bütün bunları kim için yapıyoruz?
Bizi gerçekten tanıyan insanlar için mi, yoksa hayatımız hakkında birkaç saniyelik görüntüler üzerinden fikir sahibi olan kişiler için mi?
Bir insan sessizce başarılı olamaz mı? Güzel bir hayat yaşadığını kimseye anlatmadan da huzurlu olamaz mı? Birini sevdiğini bütün dünyaya duyurmadan da gerçekten sevemez mi?
Bazen insanın en büyük özgürlüğü, kendini açıklamak zorunda hissetmemesidir.
Çünkü sürekli kendimizi kanıtlamaya çalıştığımızda farkında olmadan hayatımızın merkezine başkalarının düşüncelerini yerleştiriyoruz. Ne kadar başarılı olduğumuza, ne kadar güzel göründüğümüze, ne kadar mutlu yaşadığımıza başkalarının karar vermesine izin veriyoruz.
Daha kötüsü, zamanla kendi gözümüzdeki değerimizi de onların tepkileriyle ölçmeye başlıyoruz.
Oysa herkesin görmediği bir emek de emektir. Kimsenin alkışlamadığı bir başarı da başarıdır. Fotoğrafı çekilmeyen bir mutluluk da gerçektir.
Belki de artık kendimize başka sorular sormamız gerekiyor.
Gerçekten ne istiyoruz? Neler bizi mutlu ediyor? Kimse bilmeyecek olsa yine aynı hayatı yaşamak ister miydik?
Çünkü insan bazen kendini göstermek için o kadar uğraşıyor ki kendisi olmayı unutuyor.
Ve belki de en çok şunu hatırlamamız gerekiyor:
Bir şeyin değerli olması için herkes tarafından görülmesi gerekmiyor. Bizim için anlamlı olması yeterli.
Hayatımızı sürekli birilerine kanıtlamak zorunda değiliz. Bazen sessizce yaşamak, anlatmadan başarmak ve kimseye göstermeden mutlu olmak da mümkün.
Hatta belki de asıl özgürlük, kimsenin ne düşündüğünü hesaplamadan yaşayabilmekte.
