Bir zamanlar kaybetmekten çok korkardım.
Bir insanı, bir evi, bir ihtimali, bir hayali kaybetmekten... Kaybedersem eksilirim sanırdım. Bu yüzden hep sıkı sıkı tuttum. Olmayanı oldurmaya, gitmek isteyeni durdurmaya çalıştım.
Sonra hayat tek tek aldı elimden. Bazılarını sessizce, bazılarını canımı yakarak. Tuttuğum dallar kırıldı, kurduğum planlar bozuldu, çok sevdiğim insanlar gitti.
Her gidişin ardından arkasından uzun uzun baktım. Neden ben diye sordum. Neden şimdi dedim. Geceler uzun, içim gürültülüydü.
Ama sonra garip bir şey oldu. Meğer hiçbir gidiş beni eksiltmiyormuş. Meğer kaybetmek dediğim şey, aslında üstümden fazlalıkları atmakmış.
Gidenler gittikçe hafifledim. Bana ait olmayan roller, sığmadığım kalıplar, taşıyamadığım beklentiler sırtımdan düştü. Kalabalık çekildi, alkış sustu, gürültü bitti. Ve o koskoca sessizlikte ilk defa kendimi duydum.
İşte o zaman anladım;
İnsanı, insan yapan hayattır. Ve insan, insandan insan olmayı er ya da geç öğrenir. Kimi seve seve öğretir, kimi acıta acıta. Kimi kalışıyla sadakati, kimi gidişiyle ayakta durmayı öğretir.
Ama mesele ne öğrendiğin değil, ne zaman öğrendiğin. Ölüme yaklaşırken değil de, tam da yaşarken öğrenebilmektir insan kalmayı. Kırılmışken bile kırmamayı, unutulmuşken bile vefa etmeyi becerebilmektir.
Yaşamımız öyle bir denklem. İçi keşkelerle, pişmanlıklarla dolu. Ama bir yandan da öyle mutlu anlarla, öyle şükürlerle dolu ki...
Bu yüzden hayatımızdaki herkese dair söylenecek iki cümlemiz var en sonunda:
İyi ki varlar...
İyi ki yoklar...
İyi ki varlar, bize sevmeyi ve çoğalmayı öğrettiler.
İyi ki yoklar, bize kendimizi ve insan kalmayı öğrettiler. İkisine de teşekkür borçluyuz. Biri bizi büyüttü, diğeri bizi buldurdu.
Evet, ben çok şey kaybettim. Ama anladım ki bazı kayıplar ceza değil, temizlikmiş. Bazı vedalar son değil, kapıymış. Bazı yıkılışlar yok oluş değil, yeniden kurulmak için boşalan alanmış.
Ben eksilmedim.
Ayıklandım, arındım, hafifledim.
Ve kaybettiğim her şeyin sonunda,
ilk defa gerçekten kendimi kazandım.
Meğer insan, her şeyi kaybettiğini sandığı yerde kendini buluyormuş.
Kaybettiklerim gitti, ben benimle kaldım ve kazandım.