“Ülkemizin yaşadığı en acı olaylardan biri olan 15 Temmuz 2016 darbe girişimini açık ve net bir şekilde kınıyoruz.
Ancak, yargılamalar ve uygulamalar, derin bir mağduriyet ve adalet arayışını da beraberinde getirmiştir.
Askerlik mesleği; konusu açıkça suç teşkil etmiyorsa, komutanın emrinin tartışılmadığı, yazılı ve sözlü kanunlar ve diğer mevzuat üzerine kuruludur. Emir-komuta zinciri içinde “Terör-Tatbikat” denilerek hareket ettirilen, birliğinden çıkarılan ya da birliğine çağırılan alt kademe askeri personelin, yaşanan olayların gerçek mahiyetinden haberdar olması düşünülemez.
Darbe kalkışmasının içinde olmadığı somut delillerle ispatlanan bazı suçsuz üst rütbeli askerlere bile müebbet hapis cezaları verilmiştir. Bu kişiler, darbenin faili değil, mağdurdurlar.
Yakınlarımız darbeye kalkışmamıştır ve bu kapsamda sorumlulukları bulunmamaktadır.
Terör veya tatbikat denilerek yasal emirlerle hareketlendirilen askerler hiçbir şey bilmiyordu. Somut deliller görmezden gelindi ve toptancı bir anlayışla cezalar verildi.”
15 Temmuz Mağduru Asker Aileleri Platformu’nun kamuoyuna yaptığı yazılı açıklamadan aldığım bu ifadelere, 8 Eylül 2026 tarihli Sonsöz Gazetesi ve Sonsöz İnternet Haber Sitesinde “Acı ve Özleme Karşın Anneler ve Eşler Sesleniyor: 15 TEMMUZ DARBESİNİ KINIYORUZ. Onlar, Darbenin Faili Değil, Mağdurları” başlıklı yazımda yer vermiştim.
11 Eylül 2026 tarihli ve “Asker Aileleri, Sevgi ve Umut” başlıklı yazımda da aynı konuyu işlemiş ve “Çocuklarının, eşlerinin, babalarının, kardeşlerinin, yakınlarının, dost ve arkadaşlarının suçsuz olduklarına inananların, acılara, özlemlere, kanıtsız suçlamalara, yalan ve iftiralara nasıl direnç gösterebildiklerine, nasıl dayanabildiklerine ise hiç hayret etmedim, etmiyorum” demiştim.
15 Temmuz Mağduru Asker Aileleri Platformu, Kanun Hükmünde Kararnamelerle (KHK) kamu görevinden çıkarılanlar, kumpas mağdurları, şehit ve gazi aileleri, yakınlarını şiddet olaylarında yitirenler, tutuklu veya hükümlü yakınları, çocukların, annelerin ve eşlerin daha fazla gözyaşı dökmemeleri, suçsuz olduklarına inandıkları yakınlarının yeniden yargılanmaları ve özgürlüklerine kavuşmaları, işlerine geri dönmeleri, hak kaybı yaşamamaları, gerçek suçluların bulunmaları için çabalarını şiddetsiz yöntemlerle sürdürüyorlar.
Türkiye, hak arama ve her çeşit şiddete karşı sabırla ve umutla direnen insanların örnek ülkesi olmaya başladı kanımca. Çok sayıda savaşları, işgalleri, katliamları, silahlı müdahaleleri, baskıları, ayırımcılıkları ve adaletsizlikleri yaşamış bu topraklarda “Şiddete Karşı Silahsız ve Şiddetsiz Tepki” yöntemlerini uygulamaya ve bu konuda Dünya’ya örnek olmaya başlayan kuşakların yetişmesi bir mucize gibi algılanabilir.
Mucize gibi görünen olayları yaşadığımda, öğretmen dostum Melek Yorulmaz’ın insanlar tarafından başarılan ve inanılmaz gibi görünen olayların mucize değil, insanın aklına, umuduna ve emeğine dayandığı anlamındaki sözlerini anımsarım.
Gerçekten, insanın dayanışma içinde, umutla ve inanarak verdiği emeğin ve zamanın ürünü olarak elde edilen başarıya mucize denmemelidir.
Bu nedenle, yakınlarının suçlu olmadıklarına ve haksız yere ağır cezalar aldıklarına inanan ailelerin, kadın-erkek dayanışmasının çok güzel örneklerini vererek sevgi, sabır ve umutla sürdürdükleri çabalarının, çok önemli yılların kaybına karşın mucize gibi görünen, ancak asla mucize denmemesi gereken sonuçlara ulaşacağına gerçekten yürekten inanıyorum.
Gözü yaşlı, ancak dirençli anneler, babalar suçsuz olduklarına inandıkları çocuklarına, kardeşlerine ve eşlerine mutlaka kavuşacaklardır.
Şiddete şiddetsiz tepki yöntemleriyle Dünya’ya örnek olmaya başlayan Türkiye’mizde, artık kan, acı, adaletsizlik yaşanmamalı, annelerin, eşlerin, evlatların korkuları, özlemleri ve gözyaşları sonlanmalıdır.
Yaşadığım süre içinde, bir gazeteci-yazar, dernek, federasyon ve konfederasyon şeklindeki bazı gönüllü kuruluşların önderliğini yapan insanlardan birisi olarak korku, acı, kan ve gözyaşının değil, sevgi, dostluk, huzur, güven ve barışın yaşanması için umutla yazacağım, konuşacağım ve dostça sarılacağım.
Platformlarda veya derneklerde, güzel yürekli insanlara yakışacak şekilde, kendilerine yıllarca acı çektirenlere karşı olumsuz tek kelime kullanmayan, acısını gözlerine yansıtmayan, gözyaşlarını içindeki okyanusa döken, sabırla, umutla ve birlikte, hukuk ve iletişim ilkelerine uygun bir şekilde yürürken sevdiklerine yeniden sarılmanın hayallerini kuran kahraman annelerin, babaların, eşlerin, evlatların ve kardeşlerin örnek kişiliklerini alkışlıyorum ve tümünü alınlarından öpüyorum.
İnsana, hayvana ve doğaya yönelik silahlı ve silahsız şiddete karşı duran insanlar; Cumhurbaşkanlığından, Adalet Bakanlığından, Milli Savunma Bakanlığından, İçişleri Bakanlığından, Hakimler ve Savcılar Kurulundan, yeniden yargılanmak isteyen asker veya sivil tüm insanlarımıza, tanık ifadelerine ve belgelere dayalı ve hızlı olarak yeniden yargılanma fırsatı verilmesini, ulusal veya uluslararası üst yargı organlarındaki süreçleri hızlandırmalarına katkı yapmalarını, ailelerin “mağduriyetten”, tam anlamıyla “şiddetten” kurtarılmalarını beklemektedir.
Mağdurların, ailelerinin ve onların suçsuzluğuna inanan dostlarının verdiği şiddetsiz mücadele “Adalet Aranıyor ” şeklinde algılanmamalı ve dillendirilmemelidir, Çünkü, acılar, korkular ve özlemler içinde yaşanan, tükenen, tek veya çift rakamlı yılları, bazen yitirilen organları ve canları, hiçbir karar veya güç, doğanın değiştirilemez yasa maddelerine göre geri getiremez.
Sessiz çığlıklarla “Adalet” aradıklarını söyleyenlere, umutlarına, duygularına, dayanma güçlerine saygı duyarak, hatta alkışlayarak diyorum ki, böylesine konularda insanüstü çabalarınızın adına “Hak ve Hukuk Mücadelesi” daha çok yakışmaktadır.
Haydi, annelerin, eşlerin ve evlatların gözyaşı dökmediği, suçsuz insanların aileleriyle yaşamak veya iş yerlerinde çalışmak hakkından yoksun bırakılmadığı Türkiye için, her yerde ve her zaman kadın-erkek birlikte, dayanışma içinde, haydi…