“Çaresiz kaldığım zamanlarda gider, bir taş ustası bulur seyrederim. Adam belki yüz kere vurur taşa. Ama değil kırmak, küçücük bir çatlak bile oluşturamaz. Sonra birden, yüz birinci vuruşta taş ikiye ayrılıverir. İşte o zaman anlarım ki; taşı ikiye bölen o son vuruş değil, ondan öncekilerdir. “
JACOB RIIS
Sabır ve Sebat hayatımızın en önemli yapı taşlarıdır. Yaşam yolculuğumuz doğumumuzdan ölümümüze kadar sarp yokuşlar, keskin virajlar, uçurumlar, yağışlar, afetler ve beklenmedik fırtınalarla doludur. Varoluşumuzdan itibaren karşılaştığımız imtihanlar, acılar, özlemler ve
hayal kırıklıkları ruhumuzu olgunlaştıran birer törpü gibidir. Bu zorlu yolda ilerlerken elimizdeki en büyük pusula, en sağlam sığınak şüphesiz sabır ve sebat erdemleridir.
Bugün her şeyin anında ve bir tuş ‘a basılarak halledilmesi neticesinde sabırsızlığın özendirildiği ve arzulandığı dünyamızda bu iki kadim kavramı aklımızdan çıkarmamak gerekir.
Sabır kelimesi, Acı, yoksulluk haksızlık vb. gibi üzücü durumlar karşısında ses çıkarmadan onların geçmesini bekleme erdemidir. Günlük dilimizde pasif bir bekleyişi, acılara boyun eğmeyi veya kaderine razı olup eylemsiz kalmayı çağrıştırır. Oysa sabır, zayıflığın değil, bilakis en
büyük gücün ve iradenin adıdır.
Atalarımızın bugüne taşıdığı “Sabreden derviş muradına ermiş” sözü, boşuna söylenmiş bir teselli cümlesi değildir. Bu kadim gerçek elini kolunu bağlayıp köşesinde bekleyen miskin birini değil; nefsini terbiye etmiş, zamanın olgunlaşmasını beklerken kalbini ve zihnini diri tutmuş, fırtınalar karşısında sarsılmadan durabilmiş kişidir. Sabır, şiddetli fırtınalara karşı direnirken köklerini toprağın derinliklerine
salan ulu bir çınarın duruşudur. Fırtınalar ne kadar güçlü ve sert eserse essin, ağaç bilir ki gövdesi sarsılsa da can suyu yerindedir ve bahar mutlaka gelecektir.
İnsan hayatında da sabır; musibetler karşısında yıkılmamak, haksızlıklar ve zorluklar önünde vicdan ve akıl dengesini kaybetmemektir.
Sabırlı insan, zamanın ruhunu okuyabilen insandır; çünkü bilir ki hiçbir kış sonsuz değildir ve her gecenin bir sabahı vardır. Ancak başarıya ulaşmak için yalnızca zamanın geçmesini beklemek yerine; o bekleyişin zamanını verimli geçirerek içini emekle doldurmak gerekir. İşte tam bu noktada sabrın ayrılmaz ikizi olan sebat devreye girer.
Sabır, zamanın akışına karşı durabilme gücü ise, sebat o zamanı ve enerjiyi doğru hedefe yönlendiren sarsılmaz bir iradedir. Sebat; bir amaca kilitlenmek, ilk engelde pes etmemek, yorulsa bile yürümeye devam etmektir.
Günlük hayatta nice büyük projeler, nice güzel eserler, hatta nice anlamlı ilişkiler, başarıya çok yaklaşılmışken gösterilen o son andaki sebat eksikliği yüzünden yarıda kalmıştır. Sebat, istikrarın kardeşidir. Büyük işler bir gecede başarılmaz; her gün damla damla düşen suyun mermeri delmesi gibi, küçük ama kararlı adımların birleşmesiyle vücut bulur. Yazmak, üretmek, bir toplumu aydınlatmak ya da kendi iç huzurunu inşa etmek; hepsi uzun soluklu bir sebat ve disiplin gerektirir. Aile içinde yaşanan anlaşmazlıklar, iş hayatındaki krizler, dostluklardaki sınanmalar hep sabırla aşılır.
Birbirimizi anlamak, eksiklerimizle kabul etmek, bir ömrü paylaşmak sabır ve sebat olmadan imkânsızdır. Çağımızın hız kültürü, insanoğlunun en değerli melekesi olan “bekleme ve emek verme” erdemini zayıflatıyor. Oysa toprak tohuma sabretmeyi öğretir, tohum toprağın karanlığında sebatla direnir ve ancak bu çileli sürecin sonunda başını gökyüzüne uzatabilir. Emek verilmeyen, sabredilmeyen hiçbir şeyin kalıcı bir değeri yoktur. Çabuk elde edilen başarılar çabuk tüketilir; ama sabırla, sebatla, alnının teriyle örülen hayatlar koca fırtınalara meydan okur.
Netice itibarıyla sabır ve sebat; insanın içindeki mahiyeti keşfetmesi, kendi sınırlarını aşması ve hayatın getirdiği yükleri onurlu bir şekilde taşıması için verilmiş en kıymetli iki kanattır. Biri bizi acılar ve belirsizlikler karşısında dimdik tutarken, diğeri hedefimize doğru adım adım ilerletir. Hayatın yükü omuzlarınıza ağır geldiğinde, adımlarınız yavaşladığında ve ümidiniz zayıfladığında hatırlayın ki, “Sabreden derviş muradına ermiş” sözü her çağda hükmünü sürdüren bir yaşam yasasıdır. Sabırla bekleyin, sebatla yürüyün.