Bugün 10 Kasım 2026.
İkinci Dünya Savaşı’nın ortalarında, önceki resmi adı Atina olan Rize’nin Pazar kazasının, önceki resmi adı Apso olan Suçatı Köyünde, 9 kardeşin en büyüğü olarak Fatma (Fati)-Tahsin Sümer’den doğan bir insanım.
Türkiye Cumhuriyeti yurttaşı olarak doğdum, yaşadım, yaşıyorum.
Türkiye Cumhuriyeti’ni kurmayı başaran asker ve sivil insanların, kahramanların önderi Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün son nefesini verdiği ve yaşama veda ettiği gündür 10 Kasım.
29 Ekim, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurulduğu ve kurulduğunun Dünya’ya duyulduğu günde ben yoktum. Hatta annem de yoktu, babam ise küçük bir çocuktu.
29 Ekim 2026 tarihinde vardım, 10 Kasım 2026 tarihinde de varım. Ancak, annem, babam ve iki kardeşim; Hasan ve Nazire aramızda değiller.
Kardeşlerim Nuran, Güner, Recai, Çetin, Özcan ve Birol Sümer ile iyi, kötü ayırımı yapmaksızın hayatta olan tüm insanlara, Türkiye’de ve Dünya’nın her yerinde; sevgi, dostluk ve barış içinde, silahsız ve şiddetsiz yaşamalarını, çocukların kanlarının, annelerin gözyaşlarının akmamasını dilerim.
Bu topraklar değil sadece, silahlı insanların ayak bastığı Dünya’nın her yerinde, çocukların ve hayvanların kanlarını, insan veya hayvan tüm canlıların, annelerin gözyaşlarını görebiliyorum. Tarih kitapları, kan ve gözyaşlarını görmemizi, hayal etmemizi sağlayan vahşi insanların neden olduğu bilgilerle, şiddet örnekleriyle dolu. Bu bilgiler ve şiddet örnekleri, çocukluğumuzda, evrimleşmenin en belirgin olduğu süreçte verildi bizlere.
Bu nedenle bizim kuşaklar için tarih, genelde; savaşlar, işgaller, fetihler, cinayetler, göçler ağırlıklıdır. O kadar ağırlıklıdır ki, insan soyu taşıyamıyor artık. Bu ağırlığa, nükleer silahlar, bombalar ve füzeler eklendiği için insan soyunun “kötü azınlığı”, “iyi” insan çoğunluğunun da ilgisizliğinden, duyarsızlığından, haklara dayalı ve şiddetsiz örgütsüzlüğünden yararlanarak Dünya’yı ve uzayı silahlı cehenneme doğru götürüyor.
Kısaca, örgütlü, paralı, silahlı ve vicdansız kötülük; örgütsüz, iletişimden ve dayanışmadan yoksun, suskun, hareketsiz ve donuk çoğunluğun derin uykusundan yararlanarak Dünya’yı, para ve silahın konuşturulduğu, kan ve gözyaşının sürekli döküldüğü bir gezegen haline getirmek konusunda şimdilik engelsiz görünüyor.
Birkaç yazımda dil getirdim.
Milyarlarca yıldır insan eliyle dökülen bu kadar kan ve gözyaşı nereye gidebilir, gerçekten nereye gitti?
Tatlı veya tuzlu sulara karıştı mı? Tatlı ve tuzlu suda yaşayan veya toprakta yetişen ürünlere karıştı mı bu kan ve gözyaşları? Oralardan beslenen hayvan türlerine ve insan soyuna geri döndü mü, meyve, sebze, yumurta, et, tahıl olarak? İnsanın vahşi yanı, dökülen bu kanlardan ve gözyaşlarından mı besleniyor, şiddet bu beslenme döngüsünden mi üremesini artırarak sürdürüyor, çeşitleniyor, yaygınlaşıyor?
İnsandan, hayvandan suya ve toprağa karışan kan ve gözyaşı, tüm canlı varlıklara tekrar geri mi dönüyor?
Bu topraklar, kan ve gözyaşından beslenen vahşi insanların neden olduğu savaşları, katliamları, adaletsizlikleri, baskıları, haksızlıkları yaşamayı sürdürecek mi? Sürdürürse, başka Mustafa Kemal’ler ve arkadaşları gelecek mi? Yine işgaller, yine silahlı kalkışmalar ve çatışmalar yaşanacak mı? Yine çocukların, gençlerin kanları ve annelerin gözyaşları dökülecek mi? Gelecek kuşaklar; suya, taşa, toprağa, ağaca, sebzeye, meyveye, balığa, ota, çimene karışan kan ve gözyaşı ile mi beslenecekler?
Dünya halkları, isim, kıyafet, şekil, makam, yöntem ve araç değiştirmiş yeni savaşçıların, yeni katillerin, yeni zalimlerin, yeni iş birlikçilerin, vahşetin yeni temsilcilerinin yalanlarına ve sağladıkları çıkarlara nereye kadar kanacaklar?
Gerçekten nereye kadar ve ne ile gidecekler?
Kanları dökülenler ve gözyaşı dökenler, ne zaman farkına varıp haklara dayalı olarak, ülkelerinde ve Dünya’nın her yerinde birlik olacaklar, silahı ve şiddeti, silahsız ve şiddetsiz yöntemlerle durdurabilecekler?
İnsan soyu; silahlı saldırıları, kalkışmaları ve her türlü şiddeti; ancak silah kullanmadan durdurmak, sevgi, dostluk ve barışı sonsuza dek sürdürmek için silahsız ve şiddetsiz, ancak birlikte hareket etmek gerektiğini artık anlamalıdır.
Türkiye ve Dünya halkları, ülke tarihlerinde ve geride kalmış kahramanlar gibi insanların artık gelmeyeceğini, gelemeyeceğini kabullenmelidir. Kabullenmeleri için de iyi düşünmeleri gerekmektedir.
Türkiye insanı artık, “Gazi Mustafa Kemal Paşa” beklememelidir. Türkiye öyle bir savaşın ve tehlikelerin içinde şimdilik değildir. Tehlike; baskı, adaletsizlik, ayırımcılık, ırkçılık ve yoksulluk içinde bulunmanın getirebileceği bir cehennemdir. Yerin üstünde görülebilen, ateş ve alevlerden çok, kan ve gözyaşından beslenen bir cehennem.
Böyle bir cehenneme doğru gidilirken, silahlı katliamların yaşanması olasılığı her yerde ve her zaman vardır, vahşi insan türü “iyi”leştirilmedikçe var olacaktır. Dikkat!
Herkes, beklediği insanın kendi içinde olduğunu, eksikliğin “Ben ne yapabilirim” anlayışından kaynaklandığını, bu düşüncede olan iyi yürekli insanların, kadın, erkek, zengin, yoksul, engelli, engelsiz, ırk, dil, kültür, renk, yakınlık, uzaklık, aydınlık, karanlık, kuzey, güney, doğu, batı, ilkbahar, yaz, sonbahar, kış ayırımı yapmaksızın yan yana gelmeleri gerektiğini artık anlamalı ve anlatmalıdır.
Yan yana gelenlerin “Biz ne yapabiliriz” sorusunu tartışmaları, silahsız mücadele yöntemlerini bulmaları ve uygulamaları zorunludur. Haydi…
Yalan, hakaret, iftira, tehdit, kumpas, sahtecilik, çıkarcılık, adaletsizlik, tek kelime ile şiddet, insanların birlikteliğinde, dayanışmasında sonlanacak, herkes, Mutafa Kemal Atatürk başta olmak üzere beklediği insanların taşıdığı niteliklerin kendi içinde de bulunduğunu görecek, “çoğunluk iyilik”, “azınlık kötülüğü” de iyileştirecek, sevgi, dostluk ve barış, melek kişilikli insanlarla gerçekleştirilecek ve sonsuza dek yaşatılacaktır.
10 Kasım 2026 tarihinde, başta Gazi Mustafa Kemal Paşa başta olmak üzere tüm ulusal ve uluslararası kahramanları onurla anar, silahsız ve şiddetsiz Türkiye, Dünya ve uzay dilerim.
Haydi, Türkiye’nin ve Dünya’nın tüm insanları, köyden kente, her yerde ve her zaman, kadın-erkek, anne-baba birlikte, dayanışma içinde. Haydi…
