Bazen insanın şehirden, kalabalıktan ve günlük hayatın telaşından uzaklaşmaya ihtiyacı olur. İşte tam da böyle zamanlarda iki günlüğüne kendimi Çamlıdere’nin yaylalarının ormanlarının bulunduğu ortama koyuverdim, yakın eş dost akrabalarla birlikte içimize adeta bir mantar sevdası düştü.
Ama aslında mesele sadece mantar toplamak değildir. Mantar bahane, Ormanın içinde yürümek, ağaçların kokusunu içine çekmek, kuş seslerini dinlemek, toprağa basmanın vede Adeta içimizdeki o sıkıntıyı atarcasınada bir çığlık atmak varya işte bu huzuru yaşamak… Bunların her biri insanın ruhuna iyi gelir. Bir de karşınıza çıkan bir mantarın sevinci vardır ki sormayın! Sanki küçük bir hazine bulmuş gibi mutlu olursunuz. Elbette mantar toplamanın da bir heyecanı var. Her ağacın dibine dikkatle bakmak, yaprakların arasındaki güzellikleri keşfetmek ayrı bir keyif veriyor. Ancak doğada her mantar yenmez. Bu yüzden bilmediğimiz mantarlara el sürmemek, doğanın bize sunduğu güzellikleri bilinçli şekilde değerlendirmek gerekir. Asıl kazanç, eve götürdüğümüz mantarların miktarında değil, doğada geçirdiğimiz güzel saatlerdedir. Bazen bir dere kenarında soluklanmak, bazen gökyüzüne bakıp derin bir nefes almak, bazen de dostlarla paylaşılan bir sohbet bütün yorgunluğa değer. Üstelik doğa kimseyi birbirinden ayırmaz. İster genç ol, ister yaşlı; ister zengin ol, ister dar gelirli… Ormanın kapısı herkese açıktır. Yeter ki kıymetini bilelim, çöplerimizi bırakmayalım, dalları kırmayalım ve doğaya saygı duyalım. Unutmayalım ki ormanlar sadece mantar bulduğumuz yerler değil, nefes aldığımız, huzur bulduğumuz ve kendimizi yeniden keşfettiğimiz yaşam alanlarıdır. O yüzden bu mevsimlerde yolumuz ormana düşsün. Kovamızda birkaç mantar olsun ya da olmasın, gönlümüz huzurla dolsun. Çünkü bazen en güzel kazanç, eve dolu bir kovayla değil, yüzümüzde bir tebessüm ve içimizde tarifsiz bir huzurla dönmektir. Mantar bahane, doğa şahane… Gerisi biraz huzur, biraz dostluk, biraz da toprağın kokusu!
