Ankara’da gastronomi festivali neden yok? Bu soruyu sorunca hemen birkaç etkinliğin adı sıralanıyor. Bir meydanda kurulan stantlar, hafta sonunda yapılan satışlar, birkaç şefin sahneye çıktığı programlar… Hepsinin kendi ölçüsünde bir karşılığı olabilir. Ancak benim sorduğum başka: Ankara’nın tamamının sahiplendiği, sokaklarına yayılan, esnafını, otellerini, üniversitelerini, üreticilerini aynı hikâyede buluşturan festival nerede?
Başkentte eksik olan yemek değil. Eksik olan, o yemeğin etrafında birlikte hareket etme iradesi. Ankara’nın mutfağı var, üreticisi var, ustası var. Fakat bunları birbirine bağlayan, ortak hedefe taşıyan bir köprü kurulamıyor. Herkes kendi alanında bir şeyler yapıyor; ortaya kentin bütününü ilgilendiren güçlü bir organizasyon çıkmıyor.
Bu meseleyi, Ankara dışında gerçekleştirdiği gastronomi festivalleriyle dikkat çeken CAB Grup yetkilileriyle konuştum. Genel Koordinatör Nazlı Pala’nın anlattıkları, sorunun tam da bu kopuklukta düğümlendiğini gösteriyor. Nitelikli projeler hazırlanıyor ancak bu projelerin arkasında duracak ortaklıklar ve destek mekanizmaları oluşturulamıyor. Gastronomi, kentin geleceğine ilişkin konuşmaların içinde hak ettiği yeri bulamıyor.
Oysa gastronomi festivali dediğimiz şey, iki üç çadır kurup pankart asmak, ardından tezgâhların satış yapmasını beklemek değildir. Bir şehrin üretimini, kültürünü, hafızasını ve misafir ağırlama becerisini görünür kılmaktır. Ziyaretçinin otelde kalması, lokantaya girmesi, çarşıda dolaşması, yerel ürünle tanışmasıdır. Festival alanından çıkınca da şehirle ilişkisinin devam etmesidir.
CAB Grup’un yaklaşımını değerli bulduğum nokta burada. Organizasyonu yalnızca sahne, ses sistemi ve kalabalık üzerinden okumuyorlar. İçeriği, yerel katılımı, iletişimi ve ekonomik karşılığı birlikte düşünüyorlar. Bana göre bu bakış, Türkiye’deki yaygın organizasyon anlayışının çok üzerinde bir seviyeyi temsil ediyor. Bir etkinliği doldurmakla bir şehre değer katmak arasındaki farkı biliyorlar.
Peki Ankara bu birikimden neden yeterince yararlanamıyor? Nazlı Pala’nın değerlendirmelerinden çıkardığım sonuç açık: Kentin farklı kesimleri arasında sürekliliği olan bir iş birliği zemini bulunmuyor. Bir kurumun gündemine giren mesele, diğerinin önceliği olamıyor. Destek arayışı da çoğu zaman projenin niteliğinden önce kişisel temasların gücüne bağlı kalıyor.
CAB Grup gibi bu alanda deneyim ve fikir üreten bir yapının kendi kentinde güçlü karşılık bulamamasını Ankara’nın kaybı olarak görüyorum. Çünkü mesele bir ajansın iş almasıyla sınırlı değil. Mesele, başkentin kendi değerlerini değerlendirecek cesareti ve ortak çalışma kültürünü geliştirmesi.
Belediyeler, meslek odaları, turizm örgütleri, üniversiteler ve özel sektör aynı masaya oturmalı. Kimin logosunun büyük olacağı konuşulmadan önce, bu festivalin Ankara’ya ne kazandıracağı konuşulmalı. Hangi üreticiye alan açılacağı, hangi mahallenin hikâyesinin anlatılacağı, ziyaretçinin şehirde nasıl tutulacağı belirlenmeli.
Ben CAB Grup’un ortaya koyduğu niteliğin Ankara’da da karşılığını bulmasını istiyorum. Bu şehrin iyi fikre, sağlam organizasyona ve gastronominin getireceği hareketliliğe ihtiyacı var. Başkentin elindeki potansiyeli her yıl yeniden anlatıp sonra aynı yerde beklemeye hakkı yok.
Bu sorunun cevabı bütçeden önce sahiplenmede, hazırlıktan önce niyette, kalabalıktan önce şehrin bütün kesimlerini aynı hedefte buluşturacak ortak iradede saklı duruyor.
Ankara’nın ihtiyacı yeni bir etkinlik takvimi değil; bütün şehri içine alan bir karar. O karar verilmedikçe çadırlar kurulacak, pankartlar asılacak, tezgâhlar toplanacak. Biz de ertesi yıl aynı soruyu soracağız: Ankara’da gastronomi festivali neden yok?
