Çocukken başarılı olmayı, büyüdüğümüzde bir meslek edinmeyi, daha çok para kazanmayı, daha iyi bir hayat kurmayı, hedeflerimize ulaşmayı öğrendik. Sınavlarda yüksek puan almak, yarışlarda öne geçmek, iş hayatında yükselmek, sahip olmak, başarmak…
Sanki hayatın bütün anlamı kazanmaktan ibaretti.
Oysa hayat bize, bütün bunlardan daha zor bir şeyi öğretmek için kurulmuş olduğunu biliyormuyuz:
Kaybetmeyi?
Çünkü insanın dünyadaki en büyük yanılgılarından biri, sahip olduğu hiçbir şeyi kaybetmeyecekmiş gibi yaşamasıdır.
Bir eve sahip oluruz ama o evden bir gün ayrılırız. Biriktiririz ama bir gün geride bırakırız. Sevdiklerimizi hayatımıza alırız ama onların da bizim de sonsuza kadar burada kalmayacağımızı biliriz. Gençliğimizi, gücümüzü, güzelliğimizi, sağlığımızı, zamanımızı, hepsini yavaş yavaş kaybederiz.
Belki de dünyanın en acı tarafı budur.
Ama belki de en büyük öğretisi de bu
çünkü insan çoğu zaman sahip olduğu şeyin değerini, onu kaybetme ihtimaliyle karşılaştığında anlar.
Bir anın değerini, geçmişte kaldığında fark ederiz.
Sağlığın ne kadar büyük bir nimet olduğunu, bedenimiz bize eskisi gibi hizmet etmediğinde düşünürüz.
Zamanın ne kadar değerli olduğunu ise genellikle onu geri getiremeyeceğimizi anladığımızda fark ederiz.
Sonsuza kadar sahip olamayacağımız şeylere, sanki sonsuza kadar bizimmiş gibi bakarız oysa onun bize kısa bir süreliğine emanet edilmiş birer mucize gibi bakmak gerekmezmi.
Ve belki insan, hayatı gerçekten anlamaya başladığında artık sadece şunu sormalı;
“Ne kazandım?”
“Neyi kaybettim, neden kaybettim ve kaybettiklerim bana ne öğretti?”
Çünkü belki de bu dünyadaki en büyük kazanım, hiç kaybetmemek değildir.
Kaybettiğimiz şeylerin içinden kendimizi yeniden bulabilmektir.