Siyasette bazen rakibinizin en büyük yardımcısı yine siz olursunuz. Son günlerde CHP’de yaşanan tartışmalar da tam olarak böyle bir tablo ortaya koyuyor.
“Mutlak butlan” tartışmasının gündeme taşınması, sadece parti yönetimini değil, CHP seçmenini de şaşkına çevirdi. Oysa çok değil, kısa bir süre önce CHP’de önemli bir değişim yaşanmıştı.
Yıllarca partiyi ana muhalefet olarak temsil eden isimlere seçmen sandıkta “Artık yeter” demiş, yerlerine yenilik vaat eden, iktidar hedefini açıkça dile getiren yeni bir kadro gelmişti.
Bu değişim yalnızca CHP tabanında değil, Türkiye’de değişim isteyen farklı siyasi görüşlerden seçmenlerde de karşılık buldu. Bunun en somut göstergesi ise yerel seçimler oldu. CHP, birçok büyükşehir belediyesini kazanarak önemli bir başarı elde etti.
Bu sonuç, seçmenin değişim talebini açıkça ortaya koyuyordu.
İktidar alternatifi olma yolunda önemli bir ivme yakalayan parti, kendi içinde yaşanan koltuk kavgasının gölgesinde kalmaya başladı. Tarafların birbirine karşı yürüttüğü mücadele, kamuoyunda umut yerine belirsizlik oluşturdu. Oysa siyasetin temel amacı kişisel hesaplar değil, topluma güven verecek bir birliktelik sergilemektir.
Elbette bu tablonun en çok sevineni de iktidar oldu. Uzun süredir yayımlanan kamuoyu araştırmalarında CHP’nin iktidar partisinin önünde gösterildiği bir dönemde, muhalefetin kendi içinde yaşadığı kriz, iktidarın elini güçlendirdi.
Rakibinizin yapamadığını siz kendi ellerinizle yaparsanız, buna ancak “iktidarın ekmeğine yağ sürmek” denir.
Yıllardır sandıkta iktidar değişimini bekleyen milyonlarca seçmen, bugün parti içindeki çekişmeleri izlemek zorunda bırakılıyor.
Oysa toplumun beklentisi koltuk savaşları değil; ekonomi, adalet, eğitim ve demokrasi gibi ülkenin gerçek sorunlarına çözüm üretecek bir siyaset anlayışıdır.
Siyasi partiler kişilerin değil, milletin emanetidir.
Koltuklar gelip geçicidir; ancak seçmenin verdiği umut kolay kolay geri kazanılamaz. Bugün yaşananlar, sadece CHP’nin iç meselesi olmaktan çıkmış, Türkiye’de değişim isteyen geniş bir kesimin hayal kırıklığına dönüşmüştür.
Koltuk uğruna verilen her kavga, aslında seçmenin iradesini ikinci plana itmektedir. Kazananı ise ne CHP olur ne de demokrasi...
Böyle zamanlarda kazanan yalnızca rakip olur.