Bizim oralarda güzel bir söz vardır: “Süner süner ama kopmaz.” İnsan bazen bu sözü bir dal için değil, bir insan için söyler. Çevresindeki herkesi kırmamaya çalışan, her isteğe “olur” demeyi huy edinmiş insanlar vardır ya... İşte o söz en çok onlara yakışır.
Bizim hikâyemizin kahramanı da böyle biri: Umut.
Arzuya, isteğe, ricaya kolay kolay “hayır” diyemeyen, elinden geleni yapmaya çalışan, çevresindeki herkesin yükünü omuzlamaya adeta alışmış bir insan. Öyle ki zamanla herkesin ilk aklına gelen isim olmuş.
Patron, “Umut’u çağırın, şu işi nasıl hallederiz.” der.
İnternette sıkıntıya düşen biri, “Abi şu konuda bize yardımcı olabilir misin?” diye Umut’un kapısını çalar.
Aile içinde deseniz ayrı bir hikâye... Kayınlar “Umut...” der. Hanım “Umut...”
der. Dost “Umut...” der. Komşu “Umut...” der.
Sanki herkesin cebinde görünmez bir “Umut kartı” vardır; ne zaman bir iş
çıksa hemen çıkarılıp kullanılır.
İşin düşündürücü tarafı ise şu...
Bu insanların büyük bir kısmı aslında o işi kendileri de yapabilecek kapasitededir.
Biraz zaman ayırsalar, biraz araştırma yapsalar rahatlıkla çözecekleri meselelerdir. Ama insanın doğasında kolay olanı seçmek de var.
“Umut varsa sıkıntı yok?”
İşte mesele tam da burada başlıyor.
İyilik yapan insanın iyiliği zamanla görev gibi görülmeye başlanıyor. Bir kez yardımcı oluyorsunuz, teşekkür ediliyor. İkinci kez yardım ediyorsunuz, alışılıyor. Üçüncü kez ise artık yardım etmemeniz yadırganıyor.
Oysa kimse dönüp de şunu düşünmüyor:
“Umut’un da işi vardır.”
“Umut’un da planı vardır.”
“Umut’un da yorulduğu günler vardır.”
“Umut’un da canı hiçbir şey yapmak istemediği zamanlar vardır.”
Çünkü fedakâr insanların yorgunluğu çoğu zaman görünmez olur. Hep
güçlü sanılırlar. Hep müsait sanılırlar. Hep yardım etmeye hazır sanılırlar...