Dilini Yüreğine Göm, Yazar Nilüfer Uçar’ın, Klaros Yayınları tarafından yayımlanan, doksan altı sayfadan ve on üç öyküden oluşan kitabıdır.
Yazar Nilüfer Uçar, Malatya'da doğdu. Öğretmen Okulu ve Açık Öğretim Fakültesi Ön Lisans mezunu. Değişik okullarda uzun yıllar Sınıf öğretmenliği yaptı. Resim çalışmaları karma sergilerde sergilendi. Şiir, öykü ve denemeleri birçok dergide yayımlandı, yayımlanmakta.
Yazı ve şiirlerinin yayımlandığı bazı dergiler: Berfin Bahar, İnsancıl, Lacivert-Öykü ve Şiir, Artemis, Ekin Sanat, Edebiyat Nöbeti, Çini Kitap, Tuna (Viyana), Çağdaş Türk Dili, Honar ve Jamee (İran-Tebriz), Global Writers (Irlanda), Art Poetry Nook (Portekiz), Our Poetry Archive (Hindistan), Global Creatives (Dubai) ve diğerleri...
Şiir ve öyküleri değişik seçkilerde, ortak kitaplarda, yıllık ve antolojilerde yayımlandı.
Ödülleri:
*11.Yunus Emre Şiir Yarışması'nda "Ben Sınavı" şiiri ile ikincilik ödülü / 2019
*Almanya/AABF Kültür Sanat Kurulu - Unesco 2021 Hacı Bektaş-1 Veli ve Yunus Emre Sanat Yarışması'nda "Ah Serseri Dünya" şiiriyle üçüncülük ödülü aldı.
Yayımlanmış kitapları:
Ben Sınavı (2020-şiir), Nilüfer Mevsimi (2021-şiir), Kırılgan Su (2021-şiir), Sonsuzla Yüzleşme (2023-şiir), Kırmızı İbik (2021 çocuk öyküsü), Karınca Toti (2022- çocuk öyküsü), Afacan Kunduz (2023-çocuk öyküsü), Sözcüklerin Dünyası (2025-deneme)
Zevkle okuduğum edebiyat eserlerinden bir tanesi de öykülerdir. Olayların içine girebiliyorsam, bir şey öğrenebiliyorsam ve bende farkındalık yaratıyorsa işte o zaman daha başka bir duygu oluşturuyor bende.
Nilüfer Uçar’ın, on üç öyküsü de kadınları konu alıyor ve her öyküde okuyana; “Bu da mı olmuş” dedirtiyor ve hayretler içinde bırakıyor. Daha da ötesi okuyanı yazdığı hayatın içine alıyor.
İmge, betimleme, mecaz ve anlatım bütünlüğü insanı öylesine içine çekiyor ki öykünün sonuna geldiğinizde; “Bazı öykülerde “Bitmeseydi,” bazı öykülerde de “Kadının hikâyesi bitse de yaşadıkları son bulsa” diyorsunuz.
Nilüfer Uçar’ın, böylesine akıcı ve imgesel anlatımında şair olmasının etkisinin olduğunu düşünüyorum.
Kitaptaki öykülerinin tamamı: Çağdaş Türk Dili, Berfin Bahar, Mavi Yeşil, Kıyı, Akdoğan gibi farklı dergilerde yayımlanmış öykülerdir.
Özgürlüğün Demir Halkası, öyküsünden alıntı.
“Çöküp uzun uzun ağladı. İçindeki öfke, korku biraz azalınca: "Niye geldiğimi merak ediyorsunuz. Anlatayım...
İçimdeki insani duygularımı öldürdüm. Ölü onlar, tümünü öldürdüm. İnsanların özleri hep aynı. Onları giydirmek özlerini gizlemek demekmiş... Bunu öğrendim. Ne çok ikiyüzlü insan var şu dünyada. Umudu öfkeyle boğan ellerin tırnakları ne kadar da uzun! İnanmak ve güvenmek ne kadar kırılgan ve saf kalıyor yaşanılanların yanında. Suya, ateşe güvenirim de insanlara güvenmem. Çaresizlik küfür gibi kirletiyor umudu. Çok susunca direnç paslanıyor. İnsanın kurban olduğu her yerde acı kirpiklerden kırağı olup akıyor... Ne zor koşullarda okuttunuz beni. Mezuniyetime sayılı günler kala o lanet kaza yaşamımı altüst etti. Yokluğunuz enkaza dön-dürdü beni. Köksüz bir ağaç gibi yaşama tutunmaya çalıştım. İlk maaşımı sizlere harcama hayallerim yanıp kül oldu.
Olmadı, olmadı...”
Kitaba adını da veren Dilini Yüreğine Göm öyküsünden alıntı. Öykünün konusu bir sürgün hikâyesi.
Sekiz on yaşında ya var ya yoktu. Çok kalabalıktılar. Etrafı tanıdık tanımadık insanlarla doluydu. Sürgün neydi hiç duymamıştı. Onun bildiği oyundu, dağ bayırda kuzuların ardı sıra koşmaktı, kır çiçeklerinin bağrında güneşe yoldaş olmaktı. Arkadaşları; çiçeğe konan kelebekler, kaplumbağa, Cırcır böceği, kuşlardı. En çok karagöz kuzusunu severdi. Onu da bırakmıştı, ne yapardı kuzucuk onsuz? "O bensiz yapamaz ki!" dedi yüreğini sıkıştıran yola.
Dağları, ovaları, dere boylarını yürüdükçe ayakları sızım sızım sızlıyor, dizlerindeki derman bittikçe bitiyordu.
"Anne biz nereye gidiyoruz?" dese de gözü yaşlı anne suskundu, o da bilmiyordu bu sürgünlüğün nereye varacağını. Adressiz bir gidişti. Kimi açlıkta, kimi susuzlukta menzile ulaşmadan kalmıştı yol kenarlarında. Ağladı annesi, yüreğine hançer gibi saplanan acıyla.
…
Dilini bilmediği, tanımadığı yeni ailelerin yanına yerleştirildi iki kız kardeş. Yeni yaşamlarının ilk sayfasıydı, ak mı kara mı bilmeden başladılar. Göçmen kuşlar gibi yer değiştirmişlerdi. Ürkek, gariban, gölgesinden korkan, güvensiz iki kızcağız yetim, öksüzdü. Küçük, incelikli yüreklerinin ırmağı kurumuştu. Yeni bir yaşam, yeni bir dilin içinde kalmışlardı. Ömür boyu yabancı yama olarak kaldılar bir bütün olamadan. Sekiz, on yaşındaki iki kız kardeş yeni isimleriyle bu köyde yaşayacaklardı. Uyum sağlamak hiç kolay olmadı. Biri Nazlı diğeri Aslı olmuştu, ama isimlerini yüreklerinde cevher gibi saklamışlardı. On beşine varmadan ikinci eş olarak evlendirildiler.”
Okuduktan sonra: “Okumasaydım, dimağımda eksik bir şey kalırdı” diye düşündüğüm kitaplardan bir tanesi. Okumanızı öneririm.
