Herkes aynı şeyi soruyor:
Bir çocuk nasıl olur da okul yolunda eline silah alır?
Bu sorunun yanına başka sorular koymadan mesele çözülemez.
Biz çocuklara yıllardır “Çalış, oku, başarılı ol, geleceğini kur” diyoruz.
Sonra çocuk büyüyor ve karşısında ne görüyor?
Ekonomik sıkıntı. Gelecek kaygısı. Fırsat eşitsizliği. Liyakat tartışmaları. Uyuşturucuyla mücadele sorunu. Şiddetin sıradanlaştığı bir dijital dünya…
Birde bütün bunların üzerine hâlâ çocuğa dönüp “Daha çok çalış.” diyoruz.
Peki çocuk sorarsa:
“Neden çalışayım?”
Ne cevap vereceğiz?
Bu sorunun cevabını veremeyen bir toplum, çocuklarından sakinlik bekleyemez.
Burada çok önemli bir ayrım var:
Manisa’daki saldırının nedeninin ekonomik sorunlar veya eğitim sistemi olduğunu söylemek için elimizde yeterli veri yok.
Ama bir çocuğun eline silah geçmesini yalnızca “kötü çocuk” diyerek açıklamak da yetişkinlerin en kolay kaçış yoludur.
Çünkü çocukları yalnızca aileleri değil, toplum da yetiştirir.
Bir tarafta çocuğuna gelecek vaat edemeyen bir ülke, diğer tarafta çocukların geleceğini yalnızca sınav puanına indirgeyen bir eğitim düzeni varsa, burada ciddi bir toplumsal mesele var.
Çocuğun elindeki kalemi alıp yerine silah koyan zihniyeti, o silah patladıktan sonra fark ediyorsak çok geç kalmışız demektir.
Güvenli okul istiyoruz.
Ama çocukların sadece okuldan sağ çıkmasını değil, okuldan umutla çıkmasını sağlamamız gerekiyor.
Çünkü durum yalnızca 11 çocuğun vurulması değil.
Mesele, milyonlarca çocuğun geleceğe dair inancının yavaş yavaş vuruluyor olması.