“Hayata başlarken her birimize birer mermer bloğu verilir. Kimimiz onu işlemeden arkasından sürükler. Kimimiz onu parçalar, çakıl taşına çevirir, düzensiz olarak etrafa saçar. Kimileri de o bloktan muhteşem heykeller yapar.”
— Richard Bach
Sevgili Okur,
Okumaya başladığım bir kitabın ilk satırlarında karşıma çıktı bu cümleler. Aklıma yine bununla alakalı birlikte düşünebilme özgürlüğü geldi.
Bu cümleler bana hayatın sorumluluklarını ne kadar üzerimize aldığımızı düşündürdü.
Biz, kendi hayatımızdan ne kadar sorumluyuz?
Bir zamanlar bir içerik izlemiştim. O dönemde satış gurusu olarak gördüğüm kişi, “On sekiz yaşından sonraki hayatınızda aldığınız her karardan siz sorumlusunuz.” diyordu.
Bu cümleyi çok düşündüm.
Her şeyden nasıl sorumlu olabiliriz?
Şu an ülkenin her köşesinde farklı olaylar zinciri yaşanıyor. “Hayret” kelimesi bile hayretler içerisinde olanı biteni seyrediyor. Geçmişte yaşanan aynı vakaların benzerleri mutasyona uğradı ve daha teknolojik şekilde bu dönemin insanlarının başına delik çoraplar örüyor.
Şimdi bunlardan da biz mi sorumluyuz?
Bu konu çok su götürür. Ben sorumluluk tartışmasından kendimizi geliştirme kavşağına dönmek istiyorum.
Sorumlulukları üzerimize aldık ve kendimizi eğitme eşiğine geldik.
Eşik diyorum çünkü o kapıdan öyle bodoslama veya anlık heyecanla giremeyiz.
Eşiği de geçtik ve kendimizi eğitmeye başladık diyelim. Bu eğitim bizi nereye götürecek?
Her şeyi üzerimize alalım, dünya yansın, biz kendimizi suçlayalım demiyorum.
Konuya örnek, Freud’un 1909’da yayımladığı, “Fare Adam” olarak bilinen Ernst Lanzer vakası.
Lanzer, sevdiği insanların başına korkunç şeyler gelmesinden yoğun biçimde korkuyor, bazı düşüncelerini ve eylemlerini bu zararlardan kendisi sorumluymuş gibi yaşıyordu.
İşte sorumluluğa farklı bir bakış açısı.
Bir yanlış varsa dünyanın bütün yükünü omuzlamaktan değil, kendi payımıza düşeni fark etmekten bahsediyorum.
Bu farkındalığa örnek bir kişiyi bu hafta ziyaret ettim.
İkimiz de ne kadar kilo verdiğimizden yola çıkarak ülke gündeminin de kalbine zararlı gelen yağları nasıl atması gerektiğine değindik.
75 yaşında bu kişi.
Mühendislikte bana göre duayen. Aktif bir işimiz olmasa bile tecrübelerini dinlemek çok önemli.
Hayatının bu döneminde yakın bir aile ferdi rahatsız, kendisi de sağlık sorunları yaşıyor. Buna rağmen bedenini kontrol altına almaya gayret etmiş ve kilo vermiş.
Yine işinin başında. Hem kendisi hem de ülkesi için mühendislik hizmeti üretiyor.
Konuşmanın bir yerinde, sorumlulukları karşısında verdiği mücadelenin getirdiği rahatlıkla, “Elimden geleni yaptım, vicdanım rahat.” dedi.
İşte sihirli kelimeleri söyledi bana göre.
“Elinden geleni yapmak.”
Gelmek istediğim yer burasıydı aslında.
Her şeye rağmen biz hayat içinde elimizden geleni yapıyor muyuz?
Yoksa yapabileceklerimizi bile yapmadan, sorumluluğu başkalarının omuzlarına mı bırakıyoruz?
Dönelim Richard Bach’ın mermer bloğuna.
Acaba biz bize verilen mermer bloğunu işlemeye mi çalışıyoruz, yoksa üzerine oturup ne yapacağımızı düşünerek ömrümüzü mü geçiriyoruz?
Sağlıcakla…