Bazen insanın hayatındaki en büyük şeyler, en sessiz olanlar oluyor. Küçükken fark etmiyorsun bunu. Bir annenin yorulduğunu, bazı şeylerden vazgeçtiğini ya da sırf çocuğu iyi olsun diye kendi içindekileri susturduğunu zaman geçince anlıyorsun. Çünkü çocukken her şey normal geliyor insana. Eve gelince hazırlanmış yemek, hasta olunca başında bekleyen biri, kötü hissettiğinde seni senden fazla düşünen biri… Sonra bir gün dönüp bakınca bunların hiçbirinin aslında sıradan olmadığını fark ediyorsun.
Özellikle de annelerin neden bazen kendinden çok çocuğunu düşündüğünü… Küçükken normal gelen şeylerin aslında ne kadar büyük emekler olduğunu sonradan anlıyor insan. Bir annenin sevgisi bazen bir cümlede değil, sessizce verdiği mücadelede saklı oluyor.
Ben hayatım boyunca ne yaşarsam yaşayayım arkamda seni hissettim anne. Yorulduğumda, düştüğümde, hata yaptığımda bile beni yargılamadan yanımda duran kişi hep sendin. Belki hayat sana bizim kadar imkan vermedi. Belki sen de yapmak isteyip yapamadığın birçok şeyi içine attın. Ama buna rağmen beni her zaman daha iyi şartlarda yaşatmaya çalıştın. Tırnaklarınla kazıya kazıya bugünlere getirdin beni.
İnsan bu hayatta herkese güvenemiyor. Ama ben ne olursa olsun arkama baktığımda senin orada olduğunu biliyorum. Belki sana çok söylemiyorum ama bugün güçlü durabiliyorsam bunda en büyük pay senin. Çünkü ben bu hayatta en çok senden güç aldım.
Verdiğin hiçbir emeği unutmayacağım anne. Bana olan desteğini de sevgini de unutmayacağım. Ve seni gururlandırabilmek için hep daha çok çabalayacağım.
İyi ki benim annemsin. Seni çok seviyorum.
Galiba insan zaman geçtikçe ailesinin yaptığı şeyleri daha iyi anlıyor. Özellikle de annelerin sessizce verdiği emeği… Başta annem olmak üzere, hayat boyunca çocukları için elinden geleni yapan bütün annelerin Anneler Günü kutlu olsun.
