İnsan alıştığı şeyden kolay kolay vazgeçmez.
Çünkü alışkanlık güven verir. Bildiğimiz yolları yürümek, sonucunu tahmin ettiğimiz kapıları çalmak daha kolay gelir. Ama hayatın ilginç bir yanı vardır. Her düzen, bir süre sonra kendini sorgulatmaya başlar. O zaman da ortaya tek bir kelime çıkar. Yenilik.
Son günlerde yine “yeni” kelimesini sık duyuyoruz. Sadece siyasette değil, iş hayatında, teknolojide, eğitimde hatta günlük yaşamın içinde bile. Demek ki insanlar bazen aynı yerde durmanın yeterli olmadığını düşünüyor.
Elbette her yenilik doğru değildir. Sadece adının yeni olması da ona değer kazandırmaz. Çünkü beklentiler, tabelalarla değil ortaya konulanlarla şekillenir.
Diğer yandan sırf alışılmış diye her şeyi olduğu gibi kabul etmek de gelişmenin önünü kapatır. Dünyada ilerleme dediğimiz her adım, birilerinin farklı bir şey denemesiyle başladı. Kimi başarılı oldu, kimi olmadı. Ama hiçbir değişim, denenmeden sonucunu göstermedi.
Toplumların da buna ihtiyacı vardır. Yeni fikirler konuşulmalı, yeni öneriler tartışılmalı, farklı sesler kendine yer bulabilmelidir. Çünkü düşüncenin geliştiği yerde rekabet oluşur, rekabetin olduğu yerde de daha iyisini yapma çabası doğar.
Asıl mesele yeniliğin kendisi değil, ona yüklenen anlamdır.
Yeni olmak; eskiyi reddetmek değildir. Eksikleri görmek, doğruları koruyarak daha iyisini aramaktır. Geçmişten kopmadan geleceğe bakabilmektir.
Bugün yaşanan her yeni başlangıç zamanla kendi sınavını verecek. Kimi beklenen karşılığı bulacak, kimi ise sadece bir deneme olarak hatırlanacak. Buna karar verecek olan ne sloganlar ne de ilk günkü heyecandır.
Kararı zaman verir.
Toplum verir.
Ve en önemlisi, ortaya konulan samimi çaba verir.
Belki de bu yüzden yeniliğe ne peşin bir övgüyle yaklaşmak gerekir ne de peşin bir önyargıyla. Çünkü bazen en doğru cevap, bekleyip yapılanı görmektir.
Yenilik, tek başına bir sonuç değildir.
Sadece yeni bir başlangıçtır.
