“Sizce ben normal miyim? Bu davranışım normal mi?” bu sorular seans odasında birçok terapistin sıkça duyduğu cümlelerdir.
Danışanlar bu soruları sorduklarında genellikle derin bir kaygı içindelerdir.
Karşı taraftan bekledikleri cevap basittir: “Evet, normal.” ancak bu kısa cevap onların aradığı çözüm değil sadece yüzeyde bir rahatlama sağlamaktadır.
Asıl soru şudur: Neden normalliğimiz konusunda bu kadar kaygılıyız?
Seans odasında bu tür soruların sıkça sorulmasının birkaç temel nedeni vardır.
Öncelikle toplum tarafından kabul edilme arzusu derinlerde kök salmış bir ihtiyaçtır.
İnsanlar doğaları gereği ait olma ihtiyacı duyarlar.
“Normal” olmak bu aidiyetin bir göstergesi olarak algılanır.
Seans odasında bir danışan davranışlarının veya düşüncelerinin normalliğini sorguladığında aslında altında yatan bu ait olma arzusu ve dışlanma korkusudur.
Bir yandan da farklı olmak isteyen bir içsel çatışma mevcuttur.
“Ben farklıyım, beni kimse anlamıyor” gibi cümleler de yine seans odasında sıklıkla karşılaşılan ifadelerdir.
Danışan bir yandan normallik arzusuyla yanıp tutuşurken diğer yandan da bireyselliğini koruma, kendi özgünlüğünü ifade etme çabasındadır.
Bu ikilem aslında birçok kişinin iç dünyasında çelişkiler yaratır.
Bu çelişki bireyin kendini anlama sürecinde önemli bir yer tutar.
Bir danışanın, “Bu davranışım normal mi?” sorusunu yöneltmesi aslında kendini anlamaya ve kabul görmeye yönelik bir çağrıdır.
Danışan bu soruyla birlikte terapiste bir nevi rehberlik talebinde bulunur.
Terapistin görevi ise bu sorunun arkasındaki asıl kaygıyı ortaya çıkarmak ve danışanın kendi normallik algısını sorgulamasına hatta belki de yeniden tanımlamasına yardımcı olmaktır.
Seans odasında bu tür sorularla karşılaşan bir terapist, danışanın “normal” olma kaygısını anlamaya çalışırken aynı zamanda onun bu normallik arayışının altındaki derin aidiyet ve kabul görme ihtiyacını da göz önünde bulundurur.
Bu süreçte normallik arayışının yerini bireyin kendini tanıma, anlama ve kabullenme süreci alır.
Danışan zamanla normalliğin aslında kişisel bir algı olduğunu ve her bireyin kendi normalini belirleme hakkına sahip olduğunu fark eder.
Normallik kaygısı birçok insan için bir süreklilik taşısa da terapi süreci bu kaygıyı dönüştürmek, bireyin kendini keşfetmesine ve kabul etmesine yardımcı olmak için güçlü bir araçtır.
Seans odasında basit gibi görünen sorular aslında danışanın en derinlerdeki ihtiyaçlarını ve kaygılarını yansıtır.
Terapinin amacı danışanın sadece “normal” olma kaygısını hafifletmek değil aynı zamanda onun kendini olduğu gibi kabul edebilmesine, içsel çatışmalarını çözmesine ve bireysel farklılıklarının farkına varmasına rehberlik etmektir.
