Son günlerde gündeme gelip, epeyce tartışma yaratan bir söyleşisinde Haluk Bilginer Türk sineması kavramına karşı çıkarak “Türk sineması bana çok doğru gelmiyor, Türkiye sineması diyelim mi ona?” diye buyurmuş.
Bu densizin Türk mutfağı, Türk lokumu, Türk çayı ve Türk kahvesine de Türkiye mutfağı, Türkiye lokumu, Türkiye çayı ve Türkiye kahvesi diyelim demediğine şükredelim...
Bakınız; elbette herkesin saçmalama hakkı vardır, sanatçılar için bu hak biraz daha geniştir ve sanatçıların söylediklerine daha fazla müsamaha gösterilmesi gerekir ama neticede saçmalamanın da bir sınırı vardır, sonuçta bu sınırı geçen saygınlık ve inandırıcılığını yitirir.
Bu girizgahtan sonra Haluk Bilginer’in saçmalama seviyesini anlamak için dünyadaki diğer kullanımlara bakmamız sağlam bir ölçüt olacaktır diye düşünüyorum.
Haluk Bilginer’in bu sözü etnik milliyetçilik peşinde koşan bir takım marjinal tiplere sevimli görünmek için sarf ettiğini düşündüğüm için etnik farklılıkların çok fazla ve aşırı derecede belirgin olduğu Rusya örneği ile karşılaştırma yapmak faydalı olacaktır.
Ayrıca Rus ve Türk adlandırmaları benzer şekilde birer halkı, Rusya ve Türkiye ise birer devleti tanımlar sonuçta Rus ve Rusya kullanımı ile Türk ve Türkiye kullanımı son derecede benzeşmektedir.
Herkesin bildiği gibi Rusya son derecede kalabalık, bir çok etnik ve dini kökenden gelen insanın yaşadığı bir ülke olduğu halde:
Rus sineması mı diyoruz Rusya sineması mı?
Rus edebiyatı mı diyoruz Rusya edebiyatı mı?
Rus bilimi mi diyoruz Rusya bilimi mi?
Elbette bütün bunlara “Rusya” değil “Rus” diyoruz değil mi?
Peki, o halde ne demeye “Türk” yerine “Türkiye” diyelim diyoruz?
Benzer örnekleri Fransız, Alman, İngiliz ve İtalyan toplumları içinde verebiliriz değil mi?
Mesela Fransız mutfağı yerine Fransa mutfağı, İtalyan mutfağı yerine İtalya mutfağı kullanmak doğru olur mu?
Örnekleri daha da çoğaltmak ve Haluk Bilginer’in Türk alerjisi kaynaklı olduğunu düşündüğüm bu lafının saçmalığını daha da pekiştirmek elbette mümkün ama bu kadar örnek sanırım herkese yetmiştir.
Peki, Haluk Bilginer ve benzeri tipler neden “Türk” kavramına bu kadar alerji duyuyor olabilir?
Etnik, kültürel, siyasi ve dini aidiyetleri yüzünden böyle alerji duyup, tepkisel yaklaşmaları bence en büyük olasılıktır.
Kendisi ile oturup bu konuyu yüz yüze görüşmediğim için bu olasılıklar üzerine daha fazla yorum yapmayacağım ama eğer bir gün bir yerlerde karşılaşırsak bir çay kahve içer bu tepkiselliğinin arkasında yatan nedeni anlamaya çalışırım.
Bu noktada elbette ayrımcılık benim sevdiğim bir şey değil ama böylesine bir Türk nefretini de görmezden gelemem!
Bu gibi kişiler madem Türk kavramına böyle karşılar o halde ekmeklerini Türkler’den kazanmasınlar, gitsinler kimi tercih ediyorlarsa ondan kazansınlar derim...
Bu noktada ben Türküm diyenlere düşen birinci vazife bu gibi tipleri yok saymak, onların katıldığı etkinliklere ve ortaya koyduğu eserlere ilgi göstermemektir.
Bu çerçevede ben de artık Haluk Bilginer’i yok sayacağımı onun hiçbir etkinlik ya da eserine ilgi göstermeyeceğimi beyan ederim.
