Ramazan…
Sadece takvim yapraklarında yer değiştiren bir ay mı?
Yoksa kalplerin yönünü yeniden kıbleye çevirdiği mübarek bir zaman dilimi mi?
Ramazan ayı Kur’an ayı değil miydi?
Ramazan ayı ibadet ayı değil miydi?
Ramazan ayı huzur ayı değil miydi?
Elbette öyleydi… Ve öyledir.
Bu ay, ‘Kur’an-ı Kerim’in’ yeryüzüyle buluştuğu aydır. O yüzden Ramazan’da Kur’an okunur. O yüzden dillere zikir dolanır. O yüzden kalabalıklar aynı kelimede buluşur: Allah…
Evlerde, okullarda, iş yerlerinde, mahalle aralarında…
Çoluk çocuk, genç yaşlı demeden bir ses yükseliyor:
“Hu der Allah…”
Bu toprakların mayasında asırlardır yoğrulmuş bir inanç vardır.
Adı da ‘İslam’dır.
“Bu fotoğraf gerçek Türkiye fotoğrafıdır” denildiğinde, aslında görülen manzara şudur:
Manevi değerleriyle bağını koparmamış bir millet.
Türkiye, nüfusunun çoğunluğu ‘Müslüman’ olan bir ülke değil midir?
Bu coğrafyada asırlardır minarelerden yükselen ezan sesi, sadece bir çağrı değil; bir hafızadır aynı zamanda.
Hele ki okul bahçelerinde minik yüreklerin hep bir ağızdan ilahilere eşlik etmesi…
“Allah” lafzını coşkuyla, masumiyetle seslendirmesi…
Bakanın yüzünde bir tebessüm, gönlünde bir huzur bırakmıyor mu?
Müslümanlıkla şereflenmiş bir milletin çocuklarının kendi manevi değerlerine sahip çıkmasından daha tabii ne olabilir?
Uzun zamandır hasretini çektiğimiz o ortak ruh hâli…
Belki üç beş satırlık bir ilahiyle, belki çocukların berrak sesiyle yeniden hatırlanıyorsa, bunda yadırganacak ne vardır?
Ramazan-ı Şerif bu yıl da farklı bir manevi atmosferle idrak ediliyor.
Her yerde Allah zikrediliyor.
Bazen bilinçli bir tercih, bazen gayri ihtiyari bir mırıldanış olarak düşüyor dile:
“Kabe de hacılar hu der Allah
Yer gök inim inim iniler Allah
Melekler defteri yeniler Allah
İzin verde Kabeni görelim Allah
İzin verde yolun da ölelim Allah
Göster cemalini görelim Allah…”
Belki de mesele tam olarak budur:
Hatırlamak.
Hatırlatmak.
Ve aynı kelimede yeniden buluşmak.
Ramazan Kur’an ayı değil miydi?
Öyleyse bırakın Kur’an okunsun.
Ramazan huzur ayı değil miydi?
Öyleyse bırakın kalpler huzur bulsun.
Çünkü bazı sesler tartışma konusu değil, hatırlayış vesilesidir.
Ve bazı aylar, sadece yaşanmaz; hissedilir.