Otoyollarda yolculuk yapan vatandaşın dinlenmek, bir şeyler yiyip içmek için uğradığı Oksijen Tesisleri, bu kez fiyatlarıyla gündemde. Otoyol Yatırım ve İşletme A.Ş. tarafından işletilen tesislerde yiyecek ve içecek fiyatları, şehir merkezlerindeki fiyatları aratırken, özellikle kalabalık aileler için kısa bir mola bile ciddi bir masrafa dönüşüyor.
Peynirli tostun 120, çayın 50 liraya satıldığı tesislerde üç kişilik bir ailenin yalnızca üç tost ve üç çay için ödeyeceği para 510 liraya ulaşıyor. Su fiyatları da dikkat çekiyor. Yarım litrelik su 35 liradan, 1,5 litrelik su ise 100 liradan satılıyor.
Bir mola, bir fatura!
Üç kişilik bir ailenin basit bir atıştırmalık için yaklaşık 500-600 lirayı gözden çıkarması, otoyol yolculuklarının maliyetini daha da artırıyor. Yol ücretinin yanı sıra yakıt, yiyecek ve içecek masrafları da eklendiğinde, uzun yola çıkan vatandaş için birkaç saatlik seyahatin faturası hızla kabarıyor.
Özellikle çocuklu aileler açısından durum daha da ağırlaşıyor. Birkaç tost, içecek ve su almak isteyen aile, dinlenme tesisinden çıktığında adeta küçük bir market alışverişi yapmış gibi ödeme yapmak zorunda kalıyor.
Alternatif yok, fiyat yüksek
Otoyol üzerindeki dinlenme tesislerinde fiyatların yüksek olmasının en önemli nedenlerinden biri, yolcunun alternatiflerinin sınırlı olması.
Şehir içinde tüketicinin farklı işletmeler arasında seçim yapma şansı bulunurken, otoyolda durum farklı. Sürücü, önündeki tesiste ne kadar bekleyeceğini ya da bir sonraki tesise kaç kilometre kaldığını bilmeden hareket ediyor. Acıktığında veya susadığında ise çoğu zaman karşısına çıkan fiyatı kabul etmek zorunda kalıyor.
Bu durum, ekonomik literatürde tüketicinin seçeneklerinin azaldığı “esir pazar” olarak tanımlanan duruma benzetiliyor.
Mola yeri mi, pahalı alışveriş noktası mı?
Oksijen Tesislerinde restoran ve kafelerin yanı sıra market ve akaryakıt istasyonları da bulunuyor. Ancak vatandaşın şikâyeti yalnızca fiyatlarla sınırlı değil.
Özellikle temel ihtiyaç ürünlerinin şehir merkezlerine kıyasla yüksek fiyatlarla satılması, “Dinlenme tesisinde mola vermek neden bu kadar pahalı?” sorusunu gündeme getiriyor.
Yolculuk sırasında temel ihtiyaçlarını karşılamak zorunda olan vatandaşın pazarlık yapma veya başka bir işletmeye gitme şansı bulunmaması da eleştirilerin temel noktalarından biri.
Tuvalet şikâyetleri de cabası
Fiyatların yanı sıra bazı tesislerdeki temizlik ve hijyen sorunları da vatandaşların tepkisine neden oluyor.
Özellikle yoğun kullanılan tuvaletlerin yeterince temiz olmaması, yüksek fiyatlarla birlikte değerlendirildiğinde tepkileri artırıyor. Vatandaş, yüksek ücret öderken karşılığında temiz ve bakımlı ortak kullanım alanları görmek istiyor.
Yolculuk uzadıkça fatura büyüyor
Akaryakıt, otoyol ve köprü ücretlerinin ardından yiyecek ve içecek masraflarının da yükselmesi, şehirlerarası yolculuğu dar gelirli vatandaş için giderek daha pahalı hale getiriyor.
Otoyolda verilen kısa bir mola, artık yalnızca dinlenme anlamına gelmiyor. Bir tost, birkaç çay ve birkaç şişe su derken ortaya çıkan hesap, vatandaşın cebini yolun kendisi kadar yoruyor.
Vatandaşın beklentisi ise açık: Dinlenme tesisleri yolcunun zorunlu ihtiyaçlarını karşılayabileceği, fiyatların da makul ve denetlenebilir olduğu yerler olmalı.
