Hayatta bazı şeyler var, ne yaparsan yap değişmiyor.
Bunu artık yaş ala ala, deneye deneye, sinir ola ola öğrendim.
İnsanlar değişmiyor.
Hava durumu değişmiyor.
Geçmiş zaten hiç değişmiyor.
Ama ben ne yaptım?
İnsanları değiştirmeye çalıştım.
“Ben anlatırsam anlar”, “ben sabredersem düzelir” dedim.
Sonuç?
Anlamadı. Düzelmedi.
Ben yoruldum.
Hava durumuna kızdım.
Yağmur yağdı diye günüm bozuldu,güneş çıktı diye söylendim.
Sanki gökyüzü benim ruh halime göre program yapacak.
Geçmişe gelince...
Onunla defalarca kavga ettim.
“Keşke” dedim, “ah” dedim, “neden” dedim.
Geçmiş bir kez bile dönüp bakmadı bana.
Ama ben her seferinde ona uğradım.
Sonra fark ettim ki mesele oralar değilmiş.
Değiştirebildiğim üç şey varmış aslında:
Tavrım.
Çabam.
Bakış açım.
Tavrımı değiştirdiğimde ortam değişiyor.
Çaba gösterdiğimde sonuç az da olsa kıpırdıyor.
Bakış açımı değiştirdiğimde...
aynı hayat başka yerden görünmeye başlıyor.
İnsanları değiştirmeye çalışmayı bıraktım.
Havayla didişmiyorum artık.
Geçmişi de olduğu yerde bırakıyorum.
Kendimle uğraşıyorum şimdi.
Daha zor ama daha işe yarar.
Çünkü anladım ki:
Hayat değişmeyebilir,ama ben değişirsem aynı hayat bana başka davranıyor.
Ve bazen bu, yeter de artar bile.