Bazı kitaplar salt kurgudan ibaret görünse de aslında yazarın kapatamadığı hesapların, dillendiremediği vedaların ve dindiremediği özlemlerin birer yansımasıdır. Kayıp Kedi Heykelinin Sırrı adlı romanımı okuyanlar, sayfalar arasında gezinirken Fino adında cesur bir köpek, Minnoş adında bilge bir kedi, Hera adında koruyucu bir muhafız ve kendini Mısır Prensi sanan Mavi adında haylaz bir yavru kedi görecekler. Onları yalnızca yazarın hayal dünyasından süzülüp gelmiş sıradan kahramanlar sanacaklar. Oysa bu isimler, benim yetmişli yıllardan günümüze uzanan yarım asırlık hayatımın en hakiki tanıkları, dilsiz yoldaşlarım ve bir türlü veda edemediğim gerçek dostlarımdır.

Bu hikaye, sokakların daha güvenli ve dostlukların çok daha sahici olduğu o eski günlerde başlar. Bin dokuz yüz yetmiş beş yılında hayatıma giren Fino, benim ilk göz ağrımdı. Onunla evde değil, hayatın tam kalbinde, sokaklarda beraberdik. Bir yıl boyunca sıradan bir çocuğun dünyayı keşfetme heyecanına ortak oldu. Sonra bir gün bana onun öldüğünü söylediler. Çocuk kalbimi kırmamak için söylenmiş bu yalanın ardındaki gerçeği yıllar sonra öğrendim. Fino ölmemişti ama benim dünyamdan koparılıp başka birine sahiplendirilmişti. Kitabımda onun hiç bitmeyen enerjisiyle maceradan maceraya koşması tesadüf değildir. Romanımda ona verdiğim her görev, aslında çocukken yüzüne karşı söyleyemediğim o yarım kalmış hoşça kal sözcüğünün bir telafisidir.

Hemen ertesi yıl hayatıma giren Minnoş ise simsiyah tüyleriyle kendi krallığını kurmuş asil bir beyefendiydi. Gündüzleri sobanın yanında mışıl mışıl uyuyan o uysal kedi, gece çökünce dışarıdaki avın peşine düşen vahşi bir pantere dönüşürdü. Bin dokuz yüz yetmiş yedinin sonlarında, tıpkı Fino gibi o da hayatımdan sessizce çıkıp gitti. Onu kitabımda sokakları ve tehlikeyi çok iyi bilen bilge bir Gemicilerin Kedisi olarak resmederken, o çift ruhlu dostumu sonsuzluğa emanet ediyordum. Onlar yıllar önce benden koparılmış olsa da, sayfalarımın arasında güvendeler ve kimse onları bir daha benden alamaz.

Ancak bu romanı sadece geçmişin anılarını yad etmek için yazmadım. Sayfalara asıl ruhunu veren, şu an bile ayaklarımın dibinde nefes alan sadık dostum ve onunla birlikte başlayıp ne yazık ki kucağımda son bulan yarım kalmış bir masaldır. Romanda askeri bir disipline sahip, cesur ve koruyucu Doberman olarak okuyacağınız Hera, kesinlikle kurgusal bir karakter değildir. O, tam on yıldır evimin sarsılmaz bekçisi, hayatımın en canlı tanığıdır ve şu an bu satırları yazarken dahi yanı başımda duruyor. Kitapta yavru kedi Mavi'yi bulup kanatları altına alan figür bizzat odur. Yirmi altı nisan iki bin yirmi dört günü çaresizce miyavlayan o küçük sarı yumağı çalılıkların arasından çıkarıp bana getiren, merhametli dostum Hera'nın ta kendisidir.

Hera'nın hayata döndürdüğü o sarı sıcak enerji Mavi, evimize adeta bir güneş gibi doğmuştu. Kitabımda onu hayalleri boyundan büyük, laf dinlemez ve şımarık bir Mısır Prensi olarak kurguladım. Çünkü hayatta ne yazık ki Mavi'nin büyüyüp gerçek bir prens olmaya vakti kalmadı. Hayatımıza girdiği günden tam bir yıl sonra, yirmi üç nisan iki bin yirmi beş günü, henüz bir yaşındayken ve çocukluğunu bile doya doya yaşayamadan kollarımda son nefesini verdi. İçimde tarifi imkansız bir boşluk bırakan bu gidişi kabullenmek çok zordu. Fakat bir yazarın kadere kafa tutabileceği tek yer kağıtlar ve kalemdir. Ben de ona gerçek hayatta yaşayamadığı o uzun ve görkemli ömrü seve seve bahşettim. Gerçekte bahçe duvarını bile aşamayan Mavi, şimdi antik Mısır tapınaklarında özgürce dolaşıyor ve binlerce yıllık bir sırrın anahtarını taşıyor.

Bu kitabı ellerine alanlar, satırlar arasında gezinen Fino'nun neşesinde, Minnoş'un bilgeliğinde, Hera'nın sarsılmaz sadakatinde ve Mavi'nin şımarıklığında salt bir macera okuduklarını düşünmesinler. Bu sayfalarda elli yıllık bir ömrün vedaları, sevinçleri ve hiçbir zaman bitmeyen sevgisi nefes alıyor. Gerçek dünyada çok erken veda ettiğim Mısır Prensi Mavi, kitabımın her bir sayfasında sonsuza dek yaşayacak.