Hayat herkese aynı kapıyı açmıyor.
Kimi, sıcacık bir sofraya oturuyor…
Kimi ise çocuklarına belli etmeden evde neyin eksildiğini hesaplıyor.
Bir yerde bir çocuk, küçülen ayakkabısının önünü duvara sürterek idare etmeye çalışıyor.
Bir anne, mutfaktaki boşluğu çocukları fark etmesin diye konuyu değiştiriyor. Bir baba, “Ben hallederim” deyip geceleri sessizce içine çöküyor. Yaşlı bir adam, ev sessiz gelmesin diye televizyonu kapatmıyor. Engelli bir genç, sadece görülmek ve anlaşılmak için mücadele ediyor.
Ve çoğu zaman insanlar bunların yanından geçip gidiyor.
Çünkü bakmak başka şey…
Gerçekten görmek başka şey.
Bazıları sadece izler.
Bazıları üzülür ama devam eder.
Bazılarıysa bir başkasının derdini kendi içine kadar hisseder.
İşte Erdem Çapanoğlu’nun hikayesi biraz burada başlıyor.
Yıllarca insanların içinde olmuş bir isim. Kameranın arkasında, mikrofonun ucunda sayısız hayatın içine dokunmuş biri…
Haberlere yetişirken aslında insanların yarım kalan hayatlarına da denk gelmiş.
Bir haberde ağlayan anneye…
Bir sokakta üşüyen çocuğa…
Kirasını ödeyemediği için karanlıkta oturan ailelere…
Hastane koridorunda tek başına bekleyen yaşlılara…
Ve bazı görüntüler insanın içinden hiç çıkmıyor. Çünkü bazı vicdanlar gördüğünü unutamıyor.
Erdem Çapanoğlu da unutamayanlardan biri olmuş.
Belki de bu yüzden gazeteciliği sadece haber anlatmak olarak görmemiş.
Mikrofonu bazen bir vicdan köprüsüne çevirmiş.
Kamerayı yalnızca görüntü alan bir cihaz gibi değil, görünmeyeni görünür yapan bir pencere gibi kullanmış.
Bugün yaptığı şeyin içinde gösterişten çok merhamet var.
Çünkü gerçek iyilik sessiz oluyor.
Reklam aramıyor.
Alkış beklemiyor.
Bir çocuğun gözündeki ışığı…
Bir annenin içten duasını…
Bir yaşlının “Allah razı olsun evladım” deyişini yeterli görüyor.
Belki de bu yüzden yaptığı sadece yardım etmek değil.
Bir insana “Yalnız değilsin” hissini verebilmek.
Bazen gerçekten insanı ayakta tutan para olmuyor.
Birinin arayıp;
“Nasılsın?” demesi oluyor.
Ama gerçekten sorarak…
Öylesine değil.
Cevabını duymak isteyerek.
Çünkü insan bazen anlatacak yer bulamadığı için yoruluyor.
Bir kapının çalınması…
Bir omza dokunulması…
Bir el tutulması…
“Biz buradayız” denmesi…
Küçük gibi görünen şeyler, bazı insanların hayatında çok büyük yer tutuyor.
Bir öğrenciye alınan defter…
Bir yaşlının ödenen faturası…
Bir annenin boş kalan mutfak rafının doldurulması…
Belki dışarıdan küçük görünüyor.
Ama o evin içinde bazen umut yeniden kuruluyor.
İyilik tam da böyle bir şey.
Sessizce yapılır.
Gösteriş sevmez.
Bir teşekkür için değil, bir insanın içi rahatlasın diye yapılır.
Ve galiba bu yüzden etkisi büyür.
Çünkü iyilik gerçekten bulaşıcıdır.
Bir kişi el uzatır.
Sonra başka biri cesaret eder.
Bir evde yanan ışık, başka bir eve umut olur.
İnsan insana iyi gelir.
Belki de en çok bugünlerde buna ihtiyacımız var.
Daha çok dinlemeye…
Daha çok anlamaya…
Birbirimize gerçekten “Yanındayım” diyebilmeye…
Çünkü bazı yaraları zaman değil, insan iyileştiriyor.
Bir çocuğun yüzündeki gülümseme…
Bir annenin içten ettiği dua…
Yaşlı bir insanın gözlerindeki huzur…
Bunlar parayla ölçülebilecek şeyler değil.
Mevlana’nın dediği gibi;
“Bir mum, başka bir mumu yakmakla ışığından kaybetmez.”
İnsan da böyledir.
Paylaştıkça eksilmez.
Tam tersine büyür.
Bugün belki herkesin bir derdi var.
Belki insanlar yorgun.
Belki kalpler kırgın.
Ama hala iyi insanlar var.
Hiç tanımadığı biri için koşturan…
Bir mesajla umut olmaya çalışan…
Kendi sofrasından azaltıp başkasının sofrasına koyan insanlar…
Dünya biraz da onların hatırına dönüyor.
Çünkü bazen bir insan, bir insanın hayatını gerçekten değiştirebilir.
Hem de büyük şeylerle değil…
Bir telefonla…
Bir ziyaretle…
Bir “Ben buradayım” cümlesiyle…
Ve bazı iyilikler vardır; sessizce yapılır ama unutulmaz.
İnsan yıllar geçse bile kendisine zor zamanında uzanan eli unutmaz.
Çünkü bu hayatta herkesin aklında kalan şey başarılar değil…
Kendini yalnız hissettiği anda yanında duran insanlardır.
SONSÖZ
İnsan bu dünyadan ne kadar kazandığıyla değil, kaç kalbe dokunduğuyla geçiyor.
Bir kapıyı çalmak…
Bir “Yanındayım” demek…
Bir insanın yükünü biraz olsun hafifletmek…
Bazen en büyük iyilik budur.
Çünkü insanlar başarıları değil, zor zamanında yanında duranları unutmaz.
Ve bazı iyilikler vardır…
Sessiz yapılır, ama bir ömür kalpte yankılanır.
Erdem Çapanoğlu, yalnızca haber yapan değil; insanın yarasına dokunan, iyiliği görünür kılan ve umudu sahaya taşıyan bir gazetecilik anlayışının adıdır.
İyi ki varsın… İyi ki bu dünyaya umut olmaya devam ediyorsun.
