Araştırmacı Sosyal Politika Analisti Dr. Nail Dertli, Türkiye’de çocuk işçiliğinin geçirdiği yapısal dönüşümü ve Mesleki Eğitim Merkezleri (MESEM) uygulamalarını eleştirerek, bu modelin çocuk emeğini görünmez kıldığını vurguladı.
Sonsöz Gazetesi’nden Goncagül Konaş’ın haberine göre; “Mesleki eğitim mi, çocuk işçiliği mi?” sorusunun 1990’lı yıllarda net biçimde yanıtlandığını hatırlatan Dertli, bugün gelinen noktada çocukların güvencesiz, denetimsiz ve ölümle sonuçlanan çalışma koşullarına itildiğini söyledi.
1990’LARDAN BUGÜNE ÇOCUK İŞÇİLİĞİ TANIMI
Türkiye’de çocuk işçiliği tartışmalarının 1970’li yıllara kadar uzandığını belirten Dertli, esas yoğunlaşmanın 1990’lı yıllarda yaşandığını anlattı. 1989–1990 yıllarında Ankara’da düzenlenen Çocuk Politikası Ulusal Kongresi’ni hatırlatan Dertli, o dönemde öğrenim çağındaki çocukların dört gruba ayrıldığını söyledi.
Bu sınıflandırmayı aktaran Dertli, “Tam zamanlı çalışan çocuklar, yarı zamanlı çalışan çocuklar, çalışmayan öğrenciler ve ne çalışan ne de eğitime devam eden çocuklar olarak dört grup tanımlandı” ifadelerini kullandı. Bu çerçevede çalışan çocukların da üç alt başlık altında ele alındığını kaydeden Dertli, “Çocuk işçi statüsünde çalışanlar, çırak statüsünde çalışanlar ve sokakta çalışan ya da yaşayan çocuklar olarak bir ayrım vardı.” dedi.
Dertli, bugün mesleki eğitim kapsamında gösterilen çocukların 1990’lı yıllarda açık biçimde çocuk işçi olarak tanımlandığını vurgulayarak, “Bugün tartıştığımız mesleki eğitimdeki çocuklar, o dönemde çocuk işçi olarak kabul ediliyordu.” diye konuştu.
MESEM’LER İÇİN “KIRMIZI PAZARTESİ” BENZETMESİ
MESEM uygulamalarını Gabriel Garcia Marquez’in Kırmızı Pazartesi romanına benzeten Dertli, herkesin sonuçlarını bildiği ancak kimsenin engellemek için adım atmadığı bir sürecin yaşandığını ifade etti. Dertli, “Türkiye bir süredir herkesin yaşanacağını bildiği ama kimsenin önlemek için bir şey yapmadığı bir cinayete tanıklık ediyor.” dedi.
Haberin daha geniş ve detaylı halini Sonsöz Gazetesi’nde okuyabilirsiniz.