Türkiye'de geleneksel taksiciler ile Martı TAG sürücüleri arasındaki gerilim, yargı kararlarına rağmen gündemden düşmüyor. Bir tarafta yıllardır taksicilik yapan, plaka ve ruhsat sistemi üzerinden çalışan esnaf; diğer tarafta paylaşımlı yolculuk modeliyle ulaşım sektöründe kendisine yer açmaya çalışan TAG sürücüleri bulunuyor.
Taraflar arasındaki anlaşmazlık yalnızca bir uygulamanın faaliyet gösterip göstermemesiyle sınırlı değil. Rekabet, çalışma hakkı, ulaşımın geleceği, yolcu güvenliği ve mevcut mevzuatın yeni ulaşım modellerine ne kadar cevap verebildiği de tartışmanın önemli başlıklarını oluşturuyor.
Mahkemeden Martı TAG lehine karar
Taksi odalarının Martı TAG'a karşı açtığı haksız rekabet davasında 24 Haziran 2026'da İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi, TAG hizmetinin haksız rekabet oluşturduğuna ve faaliyetlerin önlenmesine karar vermişti.
Ancak Martı TAG'ın itirazı üzerine dosyayı inceleyen İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi, 23 Ekim 2026'da ilk derece mahkemesinin kararını kaldırdı. Üst mahkeme, yasa koyucu tarafından yasaklanmamış bir ticari faaliyetin mahkeme kararıyla genel olarak yasaklanamayacağına hükmederek davaların reddine karar verdi.
Mahkeme ayrıca paylaşımlı yolculuk sistemine ilişkin yeni bir yasal düzenlemeye ihtiyaç bulunduğuna dikkat çekti.
Karar çıktı ama tartışma neden bitmedi?
İstinaf kararının ardından Martı TAG cephesi haklılığının tescillendiğini savunurken, taksici temsilcileri hukuki mücadelenin sona ermediğini belirtiyor. Yargıtay yolunun açık olması da tartışmanın hukuki boyutunun henüz tamamen kapanmadığına işaret ediyor.
Üstelik sorun yalnızca mahkeme salonlarında yaşanmıyor. Kasım ayında Bursa'da TAG sürücülerine yönelik trafik işlemlerinin sürdüğü ve taksicilerin tepkilerinin devam ettiği haberleri gündeme geldi.
Bu durum önemli bir soruyu beraberinde getiriyor: Bir tarafta mahkeme kararları, diğer tarafta sahada devam eden uygulamalar varken ulaşım sektöründeki bu anlaşmazlık nasıl çözülecek?
Asıl çözüm yasal düzenlemede mi?
Bugün tartışmanın merkezinde yalnızca Martı TAG'ın faaliyet gösterip göstermemesi bulunmuyor. Paylaşımlı yolculuk sisteminin hangi kurallarla çalışacağı, sürücülerin hangi şartları taşıyacağı, denetimin nasıl yapılacağı ve yolcuların güvenliğinin nasıl sağlanacağı da açıklığa kavuşturulması gereken konular arasında.
Taksici esnafının yıllardır yatırım yaptığı plaka ve ruhsat sisteminin korunması gerektiği yönündeki talepleri de görmezden gelinemez. Diğer taraftan teknolojik gelişmelerle ortaya çıkan yeni ulaşım modellerinin de hukuki bir zemine oturtulması gerekiyor.
Mahkeme kararı bir davayı sonuçlandırabilir ancak toplumsal ve sektörel bir anlaşmazlığı tek başına ortadan kaldırmaya yetmeyebilir.
Türkiye'nin ihtiyacı, tarafları karşı karşıya getiren belirsizliğin sona ermesi. Ne taksici esnafını mağdur eden ne de yeni ulaşım modellerini hukuki belirsizlik içinde bırakan adil, şeffaf ve uygulanabilir bir düzenleme gerekiyor.
Çünkü bugün sorulması gereken soru yalnızca kimin davayı kazandığı değil: Taksicilerle TAG sürücüleri ne zaman aynı trafik düzeninde, açık kurallar ve eşit denetim altında çalışabilecek?
