Bir grup madenci yola çıktı.
Ellerinde pankart, omuzlarında yorgunluk ama en çok da içlerinde bastırılmış çığlıklar vardı.
Onlar Ankara’ya doğru yürürken aslında sadece kilometreleri aşmıyordu.
Görülmeyeni görünür kılıyorlardı.
Çünkü bu ülkede bazı meslekler vardır;
Ancak bir felaket olduğunda hatırlanır.
Ancak bir göçük olduğunda konuşulur.
Ancak bir hayat söndüğünde değer kazanır.
Madencilik, işte tam olarak böyle bir meslek.
Yeraltında, karanlığın içinde, görünmeden çalışırsınız.
Ama riskiniz hep görünürdür.
Ve o gün madenciler şunu yaptı:
Görünmeyen hayatlarını, görünür bir mücadeleye dönüştürdü.
Yürüdüler.
Engellendiler.
Gözaltına alındılar.
Ama vazgeçmediler.
Çünkü mesele sadece maaş değildi.
Sadece çalışma koşulları da değildi.
Mesele, “insanca yaşamak”tı.
Bu ülkede hak aramak hala zor.
Hatta çoğu zaman cesaret isteyen bir şey.
Sokağa çıkarsınız, “düzen bozuluyor” denir.
Konuşursunuz, “sabredin” denir.
Susarsınız, zaten kimse duymaz.
Madenciler bu döngüyü kırdı.
Ve en kritik nokta şu:
Onlar kazandı.
Ama bu sadece bir ücret artışı ya da bir düzenleme kazanımı değil.
Bu, bir gerçeğin kazanımı:
Hak verilmez, alınır.
Bugün madenciler kazandıysa,
Bu sadece onların değil,
Hakkını aramaktan korkan herkes için bir örnek.
Çünkü bu hikâye bize şunu hatırlatıyor:
Sessizlik düzeni korur.
Ama değişimi, yürüyenler başlatır.
Ve belki de en önemli soru şu:
Yarın biri daha yürüdüğünde, izleyen mi olacağız yoksa yine geç mi kalacağız?
Yarın biri daha hakkını aradığında, biz yine sadece bakacak mıyız?
İzledik, sustuk, bekledik… Peki yarın ne yapacağız?
Bugün onlar yürüdü. Yarın sıra geldiğinde biz ne yapacağız?
Herkes izlerken hiçbir şey değişmez. Yarın biz de sadece izleyecek miyiz?