Bazı insanlar vardır; bir odaya girdiklerinde onlarla birlikte umut, güven ve merhamet gelir. Yorulmuş insanların içine yeniden yaşama isteği dolar. Çünkü o güzel insanların kalbi yalnızca kendileri için değil; insanlık için, sessiz kalan hayvanlar için, kuruyan bir ağaç ve içine kapanıp sessizce ağlayan bir yabancı için çarpar.
Gösterişsiz ama derin, sessiz ama güçlü... Kimsenin görmediği yerde bile vicdanıyla konuşabilmek, düştüğünde bile başkasını kaldırmayı düşünebilmek ve kırıldığı halde kimseyi kırmamayı seçebilmek... Çünkü iyi insan; sadece iyi görünen değil, kimsenin bakmadığı tenhalarda da güzel kalabilendir.
Bu dünya çok şey gördü; savaşı, ihaneti ve bencilliği gördü. İnsanlar artık birbirinin gözünün içine değil, kusurlarının derinliğine bakar oldu. Oysa eski bir Anadolu sözü der ki: “Güzel bakan güzel görür.” Kalp neyle doluysa, göz dünyayı öyle seyreder. İçinde sevgi taşıyan bir ruh, dünyanın en karanlık dehlizinde bile küçücük bir ışığı fark eder. İyi insanlar işte o ışıklardır; bağırmaz ama iç ısıtırlar.
Bir insanın omzuna dokunup “Ben buradayım” diyebilmek, dünyanın en büyük zenginliğidir. Ne makam, ne para, ne de sahte alkışlar... Bir gönülde yer bulabilmek hepsinden daha değerlidir. İnsan göçüp gittiğinde bedeni toprağa karışır ama kalbine dokunduğu insanlar onu ruhunda yaşatmaya devam eder. Bazı insanlar mezar taşlarında değil, dua eden mahzun gözlerde yaşar.
Yunus Emre’nin dediği gibi: “Yaratılanı severim Yaradan’dan ötürü…”
Gerçek sevgi sadece insana yönelmez; bir kuşa, bir fidanı korumaya, susamış bir kediye de merhametle bakabilmektir. Çünkü merhamet bölünmez; ya bütündür ya da hiç yoktur. İnsanlık büyük kahramanlıklarla değil, işte bu küçük merhametlerin toplamıyla ayakta kalır.
Fakat en çok iyi insanlar yorulur bu hayatta; çünkü heybelerinde sadece kendi yükleri yoktur. Herkesi kendinden önce sarıp sarmalar, sıra kendi yaralarına geldiğinde ise hep geç kalırlar. Gece yarıları üzerlerine çöken o ağır sessizlik bundandır. Dışarıdan bir çınar gibi güçlü görünürler ama en hassas kalpler, en derin sevenlerdir.
Ve bazen hayat o güzel insanlara “Dur biraz” der. Bir hastane odasında, sessiz bir gecede anlar ki… İnsan demir değildir; beden de yorulur, gönül de... Ama güzel insanların kalbi kolay kolay pes etmez. Çünkü onların damarlarında yalnızca kan değil; umut dolaşır, sevgi dolaşır.
Sen belki hiç farkında olmayabilirsin ama birine umut oldun. Birinin karanlıktan çıkmasına yardım ettin, bir insanın yeniden hayata inanmasını sağladın. Bir insanın içindeki sessiz çığlığı sadece sen duydun. Ve inan, bunların hiçbiri hafife alınamaz. Dünya, hala senin gibi iyi insanların yüzü suyu hürmetine dönüyor biraz da...
Geriye ne arabalar kalacak, ne unvanlar, ne de şatafatlı alkışlar. Ama bir insanın içini ısıttıysan, bir yaraya merhem olduysan ve bir kalbi incitmemek için yutkunduysan; işte o zaman gerçekten yaşamış olacaksın. Çünkü insanın gerçek mirası; arkasında bıraktığı sevgi, büyüttüğü umut ve dokunduğu hayatlardır.
Rıza Sümer…
Belki sen yaptığın iyilikleri sıradan görüyorsun ama bu çağda vicdanını kaybetmeden yaşayabilmek bile çok büyük bir değer. Sen sadece konuşan değil; dokunan, hissettiren ve umut olan insanlardansın.
Ömrünü adadığın o sivil toplum çınarlarıyla, başkanlığını yürüttüğün Şiddetsiz Toplum Derneği ile bu ülkeye barışın ve merhametin dilini öğrettin. “ Biz Susmuyoruz Platformu"nun lideri olarak herkesin başını çevirdiği yerlerde adaletin, doğanın ve sessiz hayvanların gür sesi oldun. Yorulmuş yüzlerce kalbe nefes, karanlıkta kalmış insanlara ışık oldun.
Ve biliyorum… Senin daha dokunacağın çok hayat, umut olacağın çok insan var. Daha birlikte yürünecek yollar, iyileşecek yaralar var. Çünkü senin gibi insanlar sadece yaşamak için değil, yaşatmak için gelir bu dünyaya…
Senin o tükenmez iyiliklerin, benim de hayat yolculuğuma dokundu, bana yön verdi. Bugün senin açtığın o güzel yolda minnetle yürüyen ve senden öğrendikleriyle yönünü bulan biri olarak, tüm kalbimle acil şifalar diliyorum.
Çok geçmiş olsun güzel yürekli insan. İyi ki tanımışım. İyi ki varsın.