Bu cümle ilk bakışta biraz sert geliyor insana. Sanki kesin bir vazgeçiş gibi. Ama aslında mesele vazgeçmek değil. Mesele, insanın bazı şeylere geri dönse bile aynı hissedemeyeceğini fark etmesi.
Hayatta herkesin içinde dönmek istediği bir yer vardır. Kimi için eski bir sokak, kimi için çocukluk evi, kimi için bir dostluk, bir şehir ya da yarım kalmış bir dönem… İnsan bazen geçmişi olduğu gibi değil, hissettirdiği duyguyla özlüyor. Çünkü geçmişin en tehlikeli yanı bu; zaman geçtikçe acıları silikleştirip güzel anıları daha parlak göstermesi.
Ama sonra bir gün anlıyorsun. Özlediğin şey aslında o yer değil. O yerdeki sen…
Çünkü insan zamanla değişiyor. Aynı kahveyi içse bile tadı aynı olmuyor bazen. Eskiden saatlerce oturduğu bir yerde şimdi birkaç dakika durmak istemiyor. Bir zamanlar huzur veren sessizlik, başka bir dönemde ağırlık gibi geliyor. Çünkü hayat sadece çevremizi değil, içimizi de değiştiriyor.Bence büyümek tam olarak burada başlıyor. Her şeyi eski haline döndürmeye çalışmaktan vazgeçtiğin yerde. Sürekli “eskisi gibi olur mu” diye düşünmeyi bıraktığında. Çünkü bazı şeyler eskisi gibi olmuyor. Olmamalı da belki.
İnsan bazen sırf alıştığı için geri dönmek istiyor. Tanıdık olan güvenli geliyor. Bilinen acı bile bilinmeyen ihtimalden daha kolay geliyor çoğu zaman. Ama alışmak başka, ait olmak başka bir şey. Bunu anlamak yıllar sürebiliyor.
Bir yere geri dönmeye çalıştığında bazen sadece anıların durduğunu görüyorsun. İnsanlar değişmiş oluyor, sokaklar değişmiş oluyor, sen değişmiş oluyorsun. Hatta bazı şeyler hiç değişmese bile senin bakışın değişmiş oluyor. Eskiden sustuğun şeylere artık tahammül edemiyorsun. Eskiden çok önemli gelen meseleler şimdi anlamsız geliyor. Çünkü insanın içi değişince, dünyası da değişiyor.
Belki de bu yüzden bazı kapılar kapanır. Ceza olsun diye değil. İnsan aynı yerde sürekli dönüp durmasın diye. Hayat bazen ilerlemek için bazı yolları sessizce arkanda bırakmanı istiyor. Her şeyin devam etmesi gerekmiyor çünkü. Bazı insanlar, bazı dönemler, bazı hisler sadece hayatının bir parçası olmak için geliyor. Sonsuza kadar sürmek için değil.
Ve kabul etmesi zor olsa da, her şeyin geçmesi kötü bir şey değil. Çünkü bazı şeyler bittiğinde insan eksilmiyor her zaman. Bazen tam tersine, kendine biraz daha yaklaşıyor.
Şunu fark ettim; insan en çok da kendisini kaybettiği yerlere geri dönmemeli. Çünkü bazı yerler sadece canını acıttığı için değil, seni kendinden uzaklaştırdığı için yoruyor. Ne kadar özlersen özle, ne kadar güzel hatırlarsan hatırla… Bir yerde huzurun kalmadıysa, orası artık senin yerin değildir.
Bazı yerlere geri dönülmez.
Çünkü hayat bazen ileri gitmenin tek yolunun, arkana bakmadan yürümek olduğunu öğretir.