Denge kurmak..

0
102

Aslında hayatımız varla yok arasında bir ikilemden ibarettir. Bir bakmışsınız her şey dengeli giderken birde bakmışsınız ki düzen alt üst olmuş sanki hayatın hiçbir yerinde denge kalmamış.

Acaba hangisi daha kazançlı çıkartır insanı her şey sütlimanken yaşamın amacına ulaşmak mı? Yoksa fırtınalar içinde kıyıya ulaşmaya çalışmak mı?

Bazen iyi gelir fırtınalar teknedeki fazlalıkları temizler en fazla ihtiyacımız olanlara sıkı sıkı tutunarak ulaştırır bizi kıyıya.

Bazı şeylerin ne kadar gereksiz ve boş olduğunu Asıl mücadele edilmesi gerekenden aslında ne kadar uzaklaşıldığını öğretir. Ve sizin verdiğiniz mücadele kıyıya ulaşmadaki başarınızla ölçülür ya da başaramayıp kayboluşunuzla. İşte ömür denilen böyle sonuç odaklı bir serüvendir
Her insanın hayatında ki denge olgusu bambaşkadır Sorunsuz ,sıkıntısız iletişimsiz bir hayatı dengede görenlerde vardır fırtınalarla sıkıntılarla boğuşurken yaşamayı ve hayatta kalmayı başarıp kendi dengelerini böyle kuranlarda

Ben ikinci kısımda saydığım gruba ait olduğumu düşünüyorum. Dengeden anladığım şey en zor şartlarda bile kendini kaybetmeden dimdik ayakta durmayı başarabilmek her zaman bir çıkış yolu bulmaktır hayatta kalmak için ,ipte yürüyen cambazlar misali ya yolu orada tamamlayabilmek yada düşmek…

Bir kirpi hikayesi anlatılır;
Schopenhauer’a göre, çok soğuk bir kış gününde bir araya gelen yalnız kirpiler ciddi bir ikilem ile karşı karşıya kalacaklardır: ya birbirilerinden uzak durarak tek başlarına soğuktan ölecek ya da birbirilerini ısıtmaya çalışırken Birbirilerine dikenlerini batırarak canlarını acıtacaklardır.

Kirpiler önce donmamak için birbirlerine bir hayli yaklaşırlar, yaklaştıkları anda dikenlerinin farkına varır ve ayrılırlar. Pek çok bir araya gelme ve dağılma döngüsünden sonra Nihayet kirpiler birbirlerine ne fazla uzak ne de fazla yakın olmanın hem soğuğa hem de karşındaki kirpinin dikenlerine karşı korunmada en iyi yol olacağını keşfederler.

İşte yaşamakta böyle değil midir? sorunları sıkıntıları acıları çok içselleştirdiğimizde varlıkları canımızı yakacaktır yok saydığımızdaysa yaşama amacımız kaybolacaktır .İşte denge tam olarak bu. Ne acılara fırtınalara gömülmek ne de onları tamamen yok saymak…Onlarla yaşamayı ve onlarla büyümeyi öğrenmek. Varlıklarının acısından kaçarken bir yandan da hayattan kopmamak işte tam olarak dengeyi kurmak…

Ayakta durmaya mecali yokken hayatta kalacak nedenler bulmak. Denge güzel şey anlayana kurabilene sağlayabilene vesselam…
Zira beden de içerisinde denge ve ahenk bulunduran bir binadır.

CEVAP VER

Lütfen yorumunuzu giriniz!
Lütfen isminizi buraya giriniz